Majda Bekkali „Andalusian Collection” – symbioza historii, sztuki i zapachu

Kolekcja Andaluzyjska Majdy Bekkali to trio perfum, które łączy inspiracja Andaluzją, a konkretnie barwną i złożoną historią tego południowego regionu Hiszpanii. To właśnie wątki andaluzyjskiej historii, elementy jej sztuki, architektury oraz historyczne postaci legły u podstaw niezwykłych perfum o równie niezwykłych nazwach: „Tulaytulah”, „Mudejar” i „Ziryab”. Zanurzmy się więc na kilka chwili w świat niezwykłych zapachów najnowszej kolekcji Majdy Bekkali.

Toledo

Pierwszym zapachem kolekcji jest „Tulaytulah”, którego nazwa pochodzi od średniowiecznej nazwy miasta Toledo, które w tamtych odległych czasach należało do Andaluzji. Zapach ten w swoim centrum zawiera niezwykle sugestywny i piękny akord marcepanu, z którego wytwarzania Toledo słynie po dzień dzisiejszy. Zanim jednak marcepan ujawni się w pełnej krasie, do naszych nozdrzy dobiega owocowa nuta kwiatu wiśni, która – jako perfumowa rekonstrukcja – przypomina mi bardziej zapach słodkiego soku z wiśni. Finisz tych perfum zdominowany jest przez częstą w perfumerii mieszankę tonki i wanilii z subtelnym akcentem zamszowym. To od początku do końca kulinarne pachnidło urzeka swą sugestywną urodą i piękną ewolucją na skórze. Jest zapachową opowieścią o mieście, w którym setki lat temu pokojowo współistniały ze sobą trzy różne kultury: chrześcijańska, żydowska i muzułmańska. Poprzez ten ciepły, smakowity, harmonijny zapach Majda Bekkali chce przypomnieć współczesnemu światu o tym, że w takiej samej harmonii możemy żyć współcześnie – bez względu na wyznawane poglądy czy religie.

Specjalnie dla tej kolekcji przypominające obłe kamienie flakony perfum Majdy Bekkali zostały przyozdobione złotymi wzorami pochodzącymi ze słynnego andaluzyjskiego pałacu Alhambra.

Majda-Bekkali-Tulaytulah-120ml---fond-noir

główne nuty: kulinarne (wiśnia, marcepan, tonka), skórzane (zamsz)

 

 

Andalusian garden

„Mudejar” ma zgoła innych charakter. To chyba pierwsze perfumy w ofercie Majdy Bekkali o świeżym i dość lekkim charakterze. Jednak – jak wszystko w przypadku tej artystki –  są one niebanalne, urodziwe i wyjątkowej jakości. Zainspirowane synkretyczną andaluzyjską architekturą, tamtejszymi ogrodami, zielenią, kwiatami, kamiennymi murami, gorącym powietrzem i kojącym chłodem domowych wnętrz „Mudejar” otwierają się intensywną, soczystą zielonością zbudowaną z grejpfruta i czarnej porzeczki.  W tle wyraźnie czuć ukochane przez Majdę drewno cedrowe. To prawdopodobnie ono w połączeniu z kadzidłem i mchem tworzy subtelnie krzemienną aurę. Co zadziwiające, ta lekko zielona i subtelnie mszysta i mineralna nuta przypominająca chłodny kamień pozostaje świeża i lekka do samego – dość odległego w czasie – końca trwania zapachu na skórze. Wszystkie te elementy sprawiają, że „Mudejar” wydaje mi się wprost idealnym pachnidłem na lato.

MAJDA-BEKKALI-Mudejar-100ml-EDP-500x500-500x500

główne nuty: zielona (czarna porzeczka), mineralna, drzewna (cedr)

rok premiery: 2017

 

 

tulips1

Ostatnim zapachem andaluzyjskiego tercetu jest „Ziryab”, który – nie ukrywam – stał się ostatnio moim faworytem, wyprzedzając „Mudejar”. Dlaczego? Po części za sprawą niezwykłej inspiracji. Ziryab to historyczna postać – twórca flamenco, umysłu tyleż ścisły, co artystyczny. Astronom i muzyk w jednym, innowator, któremu arabski instrument szarpany „oud” zawdzięcza piątą strunę. I to na obraz pięciu strun tego instrumentu „Ziryab” złożony został z pięciu nut: tulipana, cedru, ambry, szafranu i oudu. 

ziryab_6

Ale „Ziryab” uwiódł mnie przede wszystkim bezprecedensowym akordem tulipana, który otwiera to pachnidło, a który osadzony został na orientalnym ambrowym tle, wzmocnionym cedrem i posypanym złotym szafranowym pyłem ze zgrabnie wmiksowaną nutą oudu, jako symbolem owej piątej struny. „Ziryab” pachnie egzotycznie, orientalne i jednocześnie – dzięki tulipanom – dziwnie znajomo. Perfumy te mają w sobie coś magnetycznego. Są wyrafinowanie, zwracają uwagę niebanalną elegancją i egzotycznym sznytem. Nie sposób pozostać wobec nich obojętnymi.

Unikatowe połączenie tulipana, szafranu i oudu tworzy nową jakość w perfumerii i trzeba to podkreślić. W takim kontekście zawsze przecież występowała róża. Jest więc „Ziryab” prawdziwie nowatorski.

W fazie długotrwałego finiszu moje skojarzenia dryfują w kierunku „Oud Satin Mood” Francisa Kurkdjiana. Ale to podobieństwo – nie sądzę, żeby zamierzone, raczej dzieło przypadku – przydaje tylko „Ziryabowi” urody. Piękne i inspirujące perfumy.

majda ziryab

główne nuty: tulipan, szafran, oud, cedr, ambra

rok premiery: 2017

 

„Tulaytulah”, „Mudejar” i „Ziryab” to doskonałe przykłady perfumerii koncepcyjnej, mającej do przekazania coś więcej, niż tylko sam zapach, nawet jeśli to on na końcu najbardziej się liczy. Testy tych pachnideł utwierdziły mnie w przekonaniu, że Majda Bekkali pozostaje jednym z najciekawszych i mających najwięcej do powiedzenia twórców współczesnej artystycznej perfumerii niszowej, tworzącą  zapachy tyleż oryginalne i niebanalne, ile przemyślane, zainspirowane, ale przede wszystkim piękne i doskonale skomponowane. Każde z tych trzech pachnideł – w moim przekonaniu ciążących jednak w kierunku estetyki lepiej pasującej kobietom niż mężczyznom – zasługuje na bardzo wysoką ocenę pod każdym względem. Każde jest inną intrygującą olfaktoryczną opowieścią, za którą stoi przemyślana wizja artystki, perfekcyjnie przełożona na język perfum. Mamy więc urocze pachnidła, doskonale oddające artystyczne wizje twórczyni, zamknięte w pięknych, super oryginalnych flakonach. Czy trzeba czegoś więcej?

Jeszcze w zielone gramy: Tom Ford „Vert d’Encens”, Eutopie „No. 8”, Majda Bekkali „Mudejar”

„Jeszcze w zielone gramy, jeszcze nie umieramy
Jeszcze się spełnią nasze piękne dni, marzenia plany”*

zdają się śpiewać perfumowe brandy i proponują nam ostatnio całkiem sporo pachnideł o zdecydowanie, czasem wręcz zaskakująco zielonym charakterze. To bardzo pozytywne zjawisko, wszak zieleń jest kolorem nadziei, ale i życia, wiosny, lata, ciepła i radości, a zapachy zielone wywołują taki właśnie radosny, miły i optymistyczny nastrój. Mogą być świetnym antidotum na zbliżające się wielkimi krokami mroki jesieni i zimy…

Jednym z tradycyjnych składników zielonych, używanych w perfumach od dawna, bo od czasów starożytnego Egiptu, jest olejek (a także rezinoid) galbanum. To po ten składnik – obok aromamolekuły cis-heksanol (o zapachu soczystej trawy) najczęściej sięgają perfumiarze, gdy chcą osiągnąć wyrazisty zielony efekt w kompozycji perfumeryjnej. Znanymi przykładami użycia galbanum są zielone klasyki: Chanel No. 19, Gres Cabochard czy Givenchy Ysatis.

galbanum
Galbanum

A propos zielonych klasyków właśnie Tom Ford zaskoczył w zeszłym roku perfumowych koneserów zieloną kolekcją: Vert Boheme, Vert de Fleur, Vert des Bois i Vert d’Encense. Zapachy te miały być w zamyśle współczesnymi interpretacjami klasycznych akordów zielonych w perfumerii.

Zaintrygowany sięgnąłem w pierwszej kolejności po ostatni z nich (resztę mam nadzieję także kiedyś przetestować) i zostałem bardzo pozytywnie zaskoczony niezwykle oryginalnym aromatem łączącym zielono-żywiczne galbanum z kadzidłem i słodką heliotropiną! Doprawdy niesamowita mieszanka, w której lubiące dominować galbanum (samo w sobie będące bardzo intensywnie pachnącą ingrediencją) zostało tu niejako ujarzmione słodyczą i żywicznym ciepłem kadzidła. Nie przeważa, tylko ładnie równoważy się z pozostałymi nutami wiodącymi. Oczywiście najwyraźniej ta strączkowa zieloność – jak zwykłem określać aromat galbanum – jest wyczuwalna na wstępie. Z czasem nieco traci ona na impecie, a zapach emituje przechodzi w oryginalną słodko-zieloną i jednocześnie ciepłą, słoneczną stronę. Zaczyna przeważać heliotrop i tak jest niemal do – dość odległego w czasie – końca. Na samym finiszu nieco wyraźniej ujawnia się nuta kadzidlana, ale bardziej jest to mirra niż olibanum. Vert d’Encens zachęcił mnie do zapoznania się z pozostałymi trzema pozycjami z zielonej kolekcji Toma Forda.

 

Tom-Ford-Private-Blend-Vert-Collections

 

główne nuty: galbanum (zielona), heliotrop (słodka, migdałowa), kadzidło (ciepła, żywiczna)

 

No. 8 skomponowane przez perfumiarza Thomasa Fontaina dla francuskiej marki niszowej Eutopie to niebanalnej urody uniseksowe perfumy zielono-drzewne osnute – podobnie jak Vert d’Encens – na galbanum.  To właśnie ten nieco gorzki i zielony aromat otwiera kompozycję, a rozjaśniają go bergamotka i limonka. W sercu mamy – dla odmiany – przydającą czystej i lekkiej, eleganckiej, mydlanej aury esencję z kwiatu pomarańczy (neroli) oraz nadającą głębi i nieco ciepła żywicę mastyksową, która tak pięknie swego czasu ujęta została w Eau de Ikar od Sisley. W sercu wymieniane jest także kadzidło oraz mięta. Z obu składników miętę faktycznie można poczuć przy odrobinie wysiłku (została zręcznie skomponowana  w całość), zaś kadzidła nie czuję. Drzewna baza (cedr) z dodatkiem białych piżm i akordu ambrowego stanowi nowoczesne i bardzo trwałe zwieńczenie No. 8, mocno zresztą odmienne od wcześniejszych faz zapachu. Przyznam, że to waśnie ów finisz utwierdził mnie w pozytywnej ocenie tych perfum. Testując je miałem bowiem obawę, że po tym mocno galbanowym (na granicy mojej tolerancji na tę nutę) zielonym początku i lekko kwiatowym, „toaletowym” sercu nie wydarzy się już nic ekscytującego. A tu proszę: zadziorny i zupełnie męski drzewno -ambrowy finisz (zgoda – nieco syntetyczny – ale mi to zupełnie nie przeszkadza). Naprawdę fajnie skomponowane i świetnie zachowujące się na skórze perfumy o przyciągającym temacie i jakości nie pozostawiającej nic do życzenia. Dalekie od spektakularności, ale też więcej niż poprawne. Uniseksowe, choć wg niektórych – w tym i mnie – jednak z przechyłem w męską stronę.

Eutopie No 8

główne nuty: galbanum (zielona), neroli (białokwiatowa, czysta), mastyks (żywiczna), cedr (drzewna)

 

Jednak chyba najbardziej oryginalnym obok Vert d’Encens pachnidłem w tym zielonym zestawie jest Mudejar Majdy Bekkali. Niesamowite intro z molekułami pieprzu wibrującymi wokół grejpfrutowej esencji po ty, by chwilę później odsłonić przedziwne, nieco mineralne serce, złożone z nuty liścia czarnej porzeczki i cedru. Drzewno-kadzidlana baza z wyraźną, „okrągłą” nutką mchu wieńczy to naprawdę intrygująco pachnące dzieło. Zaskakująca „krzemienna” nuta podobna do tej z Terre d’Hermes, ale tu w towarzystwie zielonej porzeczki – zamiast geranium i wetywerii. Mudejar to zdecydowanie uniseks, ciążący może nieco w męskim kierunku (jak każdy z opisywanych tu zapachów, co pewnie wynika z ich zielono-żywiczno-drzewnych charakterów, pozbawionych typowych kobiecych nut kwiatowych czy kulinarnych). To z pewnością kolejne warte uwagi, niebanalne, oryginalne pachnidło w unikatowej kolekcji Majdy Bekkali, na którą zwracam uwagę wszystkich koneserów perfum.

MAJDA-BEKKALI-Mudejar-100ml-EDP-500x500-500x500

główne nuty: pieprz (przyprawowa), czarna porzeczka (zielono-owocowa), mineralna/ krzemienna, drewno sandałowe, mech (drzewna)

 

*) cytat z piosenki Wojciecha Młynarskiego „Jeszcze w zielone gramy”

 

Etat Libre d’Orange „You or someone like you” – zapach (nie) dla kogoś takiego jak ty (ja)…

Czy słynny krytyk perfumowy i koneser perfumowej sztuki może stworzyć przekonujące perfumy? Dlaczego nie. Jednak, by przejść od krytyki do tworzenia, z pewnością trzeba sporej odwagi. Tej Chandlerowi Burrowi odmówić nie można…

ELDO You or Someone 1.jpg

Chandler Burr to amerykański pisarz, a także krytyk zajmujący się tematyką perfum. Jest m.in. autorem książki The Perfect Scent, w fascynujący sposób opisującej proces powstawania elitarnych perfum Hermesa Un Jardin Sur Le Nil w Paryżu i Grasse oraz – równolegle – mainstreamowego Lovely Sarah Jessica Parker w Nowym Jorku. Zasłynął jako recenzent perfum w New York Times. Jest twórcą Wydziału Sztuki Olfaktorycznej w nowojorskim Muzeum Sztuki i Designu, gdzie od 2010 roku pełnił funkcję kuratora wystawy zatytułowanej Sztuka Zapachu: 1889-2011. Wystawa prezentuje najwybitniejsze – zdaniem Burra – perfumy powstałe w latach 1889 -2011. Do tych wybranych pachnideł Chandler Burr przyporządkował style w perfumerii (np. Jicky Aime Guerlaina to przykład Romantyzmu, Hermes Osmanthe Yunnan J.C. Elleny to Luminizm, z kolei Untitled marki Maison Margiela (autorstwa Danieli Andrier) to Post-Brutalizm (!).

Można różnie oceniać twórczość Burra, ale faktem jest, że nikt bardziej nie przyczynił się w ostatnich latach do wyniesienia perfumerii do rangi sztuki. Może jeszcze bloger Octavian Coifan oraz naukowiec i perfumowy krytyk Luca Turin, któremu zresztą Burr poświęcił jedną ze swych książek (The Emperor od Scent).

Chandler-Burr-You-918x538
Chandler Burr

Kilka lat temu Chandler Burr popełnił powieść zatytułowaną You or Someone Like You, której akcja rozgrywa się w Los Angeles. Bohaterką powieści jest Anne Rosenbaum, żona hollywodzkiego producenta filmowego, Howarda. Lektura tej książki zainspirowała Etienne’a de Swardta, dyrektora artystycznego Etat Libre d’Orange, do powierzenia Burrowi prac nad perfumami o tym samym tytule. Postać Anny i jej ogród, który z zaangażowaniem uprawia, a także klimat Los Angeles, miasta, w którym bujna zieleń łączy się z betonowymi autostradami i asfaltowymi ulicami, zacienionymi gigantycznymi palmami. Wszystko to Burr starał się zawrzeć w tym zapachu, choć wcale nie w dosłowny, tylko raczej abstrakcyjny sposób. Nie jest to bowiem w żadnej mierze woń Los Angeles. To raczej – jak podpowiada twórca – perfumy, które mogłaby nosić bohaterka jego powieści.

Chandler Burr skomponował You or Someone Like You razem z perfumiarką Caroline Sabas.

Caroline Sabas.jpg
Caroline Sabas (Givaudan)

You or Someone Like You 

Zielono-miętowy, dość delikatny początek może budzić skojarzenia z koktajlem Mojito, choć mnie bardziej kojarzy się z ogrodem w upalny dzień, gdy wysuszone skwarem rośliny podlewa woda. Zieleń jest soczysta i trawiasta, ale i wyraźnie przepojona mentolem. Proporcja mięty jest wszak idealna, a miętowa aromat trwa nadspodziewanie długo. Otwarcie nie jest zbyt ekspansywne, jak na zielone perfumy jest raczej subtelne. Po kilku minutach obok wciąż obecnej mięty pojawia się owocowo-zielona nuta czarnej porzeczki, która z kolei wprowadza umieszczoną w sercu – wcale nie oczywistą do zidentyfikowania i także zieloną w swym aromacie – różę. Na tym etapie zapach jest uniseksowy, jednak im bliżej bazy, tym wyraźniej przechyla się w stronę kobiecej skóry. Finisz ma w sobie abstrakcyjny element kwiatowy zmieszany z piżmami i syntetyczną nutą drzewną.

ELDO You or Someone collage

Etat Libre d’Orange nie podaje tym razem oficjalnego spisu nut (te wymienione powyżej oraz na końcu wpisu to te, które sam wyczuwam). Dzieje się tak – jak domniemam – na życzenie Burra, który na promującym zapach filmie video (swoistym trailerze) dość prowokacyjnie i nieco arogancko stwierdza:

Składniki są tu zupełnie bez znaczenia. Dzieło jest dziełem. Jeżeli potrzebujesz wiedzieć, z czego jest stworzone, nie noś go. Prawdopodobnie  nie jest ono dla ciebie.

Mocne, prawda? No ale Chandler Burr znany jest ze swego – bardzo krytycznego (poniekąd słusznie) – zdania na temat analizowania, rozkładania perfum na składniki i nuty. Przyrównuje to do oceniania muzyki przez pryzmat tonacji, metrum i użytych akordów, a nie wywoływanych przez nią wrażeń, emocji i wspomnień. Uważa takie podejście za – delikatnie mówiąc – krzywdzące twórcę i jego dzieło. I coś w tym jest, choć osobiście jednak nie postawiłbym znaku równości pomiędzy perfumami, a utworem muzycznym, obrazem czy obiektem architektonicznym. To jednak zupełnie inne światy. Sposób ich opisywania siłą rzeczy musi się więc różnić.

Jeżeli chcę, by mój opis przybliżył czytelnikowi perfumy, nie mogę poprzestać jedynie na scharakteryzowaniu moich wrażeń, wyobrażeń i emocji oraz ewentualnym zakwalifikowaniu go do jakiegoś typu/gatunku. Owszem, to też jest bardzo ważne. Ale przywołanie nut zapachowych, które wyczuwam, a które często tożsame są z nazwami składników (szczególnie w przypadku ingrediencji naturalnych), jest w moim mniemaniu czymś absolutnie kluczowym. Bez tego narażam się jedynie na grafomaństwo i operowani abstraktami, z którymi większość nie będzie się w stanie zidentyfikować. Każdy z nas odbiera bowiem zapachy bardzo indywidualnie, ma inne z nimi skojarzenia, inne wspomnienia, inne emocje. Ale każdy z nas wie, jak pachną cytrusy, jaką woń ma truskawka, mięta, marcepan, trawa, róża, sosna, asfalt, świeżo pocięte drewno, lilak, konwalia czy kościelne kadzidło. Prawie każdy kojarzy woń jaśminu czy lawendy. I tak dalej.

Chandler Burr jest zafascynowany możliwościami zapachowej kreacji, jakie wynikają z zastosowania współczesnych aromamolekuł. You or Someone Like You jest niewątpliwie głównie (jeżeli nie wyłącznie) na nich oparty. Twórca chciał, by zapach ten (nie lubi nazywać go perfumami) łączył w sobie styl minimalistyczny z luminizmem i współczesnym romantyzmem. Czy inspirował się innymi perfumami? Owszem. Wymienia: Cologne Muglera, Un Jardin Sur Le Nil Hermesa i Calyx Clinique. Co ciekawe, wybrana spośród wielu innych, ostateczna wersja zapachu nie jest dokładnie tą, za którą Burr optował. Decydujące zdanie miał bowiem Etienne De Swardt, a ten postawił na nieco inną „wariację”.

W którymś w wywiadów Chandler Burr przyznał, że nie zdawał sobie sprawy, jak trudnym procesem jest komponowanie perfum wg tzw. briefu, przekuwanie czyjejś abstrakcyjnej wizji w konkretną kompozycję perfumową.

Z pewnością nieporównanie łatwiej jest być perfumowym krytykiem. Sam nie mam co do tego żadnych wątpliwości…

Świeży, nowoczesny, zgrabny, konkretny, spójny. Tak. Odkrywczy? Nie. Kontrowersyjny? Też nie. Trudny? Wręcz przeciwnie. Przyjemny i łatwy w percepcji oraz – jednak – niebanalny. Przy tym – pewnie w sposób zamierzony – po amerykańsku nie narzucający się. Taki jest w mojej ocenie You or Someone Like You – zapach, którego historia i marketingowa otoczka chyba jednak nieco przerosły…

Odpowiadając na postawione na wstępie pytanie, stwierdzam że Chandler Burr poradził sobie – jak na debiutanta – nieźle. Jednocześnie jednak – jako osoba podpisująca się pod You or Someone Like You – przeistoczył się z myśliwego w zwierzynę. Ciekawe, jak mu w tej nowej skórze (futrze?)…?

ELDO You or Someone

główne nuty: mięta, liść czarnej porzeczki, róża, piżmo

perfumiarz: Caroline Sabas/ Chandler Burr

rok premiery: 2017

moja ocena w skali 1-6:

zapach: 4,0/ projekcja: 3,5/ trwałość: 4,0

Maison Francis Kurkdjian „Aqua Celestia” – niebiańska świeżość

Po zaledwie ośmiu latach działalności marka Maison Francis Kurkdjian wzbudziła apetyt branżowego giganta – koncernu LVMH, dysponującego w swym portfolio takimi brandami jak Guerlain, Dior Parfums, Givenchy czy Acqua di Parma. Skończyło się ogłoszonym dosłownie kilka dni temu zakupem jej pakietu większościowego. Informacja ta zelektryzowała media branżowe i zainteresowanych tematyką perfumową blogerów, w tym także i mnie. Co to oznacza dla przyszłości MFK? Trudno przewidzieć. Oby same dobre rzeczy.

Francis Kurkdjian to postać nietuzinkowa, nawet jak na pełną wyjątkowych postaci branżę, w której działa. Nieskazitelnie elegancki Paryżanin ormiańskiego pochodzenia, elokwentny, pewny siebie i swoich racji, umiejący ze swadą opowiadać o swej pracy i niezwykłych, niebanalnych projektach, jakich się podejmuje. Nie przepada za zdradzaniem tajemnic swojego perfumiarskiego warsztatu, perfumerię traktuje raczej jako rzemiosło, aniżeli sztukę. Lubi wyzwania i niebagatelne, zakrojone na szeroką skalę projekty z użyciem zapachu. Niewątpliwie człowiek sukcesu, ale też artysta, który posiadł tajemną wiedzę, dzięki której potrafi tworzyć piękne i uzależniające perfumy, wyróżniające się przy tym dużym potencjałem komercyjnym. Chcąc skomercjalizować swoją działalność, twórca z reguły potrzebuje wspólnika, orientującego się w zasadach prowadzenia biznesu w danej branży. Dla Francisa jest to Mark Chaya, który odpowiada za biznesową stronę MFK, a który doskonale wie, jak prowadzi się firmę w branży beauty.

MFK
Marka Chaya i Francis Kurkdjian

Połączenie sił, talentów i pracy obu panów zaowocowało powstaniem, rozwojem i sukcesem Maison Francis Kurkdjian – luksusowej marki perfumowej, znanej z imponującej linii nowoczesnych i wyjątkowej urody pachnideł, dostępnych w perfumeriach na wszystkich kontynentach oraz w kilku przepięknych butikach marki – w Paryżu, Kuala Lumpur, Kaohsiung, Taipei.

MFK Boutique

Gołym okiem i bez zaglądania w rachunek zysków i strat domniemać można, że MFK okazało się być udanym biznesem (wg http://us.fashionnetwork.com roczne obroty MFK sięgały 10 mln euro). Tak udanym, że zwróciło uwagę branżowego potentata (no chyba, że wcześniej popadło w finansowe tarapaty i znalazło branżowego inwestora, ale w taki scenariusz trudno by mi było uwierzyć). Zanim jednak „gruchnęła” wspomniana wiadomość o wykupie, Francis zdążył zaprezentować nowy zapach – kolejną, trzecią już po Aqua Universalis i Aqua Vitae, odsłonę swej „wodnej” kolekcji.

Aqua Celestia – podobnie jak Aqua Universalis – łączy subtelne nuty kwiatowe z piżmami i aurą luksusowego detergentu (co w tym przypadku jest komplementem, nie zaś wyrazem dezaprobaty). Różnice tkwią w odmiennej nucie kwiatowej (tu mimoza, tam kwiat pomarańczy i konwalia) oraz – przede wszystkim – w owocowej nucie czarnej porzeczki wyczuwalnej od samego początku, zgrabnie połączonej z orzeźwiającą limonką i miętą. Ten uroczy, świeży, lekki, transparentny, owocowo-kwiatowy akord utrzymuje się na skórze przez kilkadziesiąt minut. To, co pozostaje na skórze po jego wygaśnięciu, jest bardzo podobne do Aqua Universalis, choć nieco bardziej intensywne i trwalsze.

sky

Aqua Celestia to dla mnie kolejny dowód na to, że Francis Kurkdjian jest niedoścignionym mistrzem luksusowej i niebanalnej świeżości w perfumach. Specjalnie użyłem słowa luksusowej, choć bardzo trudno mi wyjaśnić słowami, dlaczego. Myślę jednak, że każdy, kto testował jego perfumy, z pewnością wie lub chociaż czuje, o czym piszę.

Jego wizja świeżości ma w sobie najwyższą jakość, coś nieuchwytnie hi-endowego, coś co powoduje, że otoczony stworzonym przez niego aromatem, czuję się, jakbym właśnie wyszedł spod prysznica i wdział nieskazitelnie białą koszulę uszytą dla mnie przez paryskiego Courtota (tak przynajmniej to sobie wyobrażam…).

Dotąd za każdym razem, gdy używałem Aqua Universalis, miałem chęć dosłownie się w niej wykąpać, nasączać nią odzież, bieliznę, pościel, dosłownie wszystko i… nie sięgać już po żadne inne perfumy. Teraz mam w tym zakresie wybór. Jest nim Aqua Celestia. Zabutelkowana niebiańska świeżość.

MFK Aqua Celestia

główne nuty: limonka, czarna porzeczka, mięta, mimoza, piżma

perfumiarz: Francis Kurkdjian

rok premiery: 2017

moja ocena w skali 1-6:

zapach: 4,5/ projekcja: 4,0/ trwałość: 4,5

 

 

Aqua Celestia jest już dostępna w perfumerii Quality Missala w Warszawie.

Lalique „L’Insoumis” – mężczyzna niezależny

Zeszłoroczna męska premiera Lalique charakteryzowana jest jako fougere. Ale L’Insoumis (Niezależny) nie jest próbą stylizacji, ani nawet reinterpretacji czy odmłodzenia tej stylistyki. To absolutnie współczesny zapach, bardzo swobodnie bazujący na klasycznych wzorcach. Dlatego nie dajmy się zwieźć opisom. L’Insoumis w niczym nie przypomina Houbigant Fougere Royale czy Bracken Men od Amouage.

lalique-linsoumius

Mieszanka rumu, bazylii i bergamotki stanowiąca akord głowy ma w sobie zaskakująca świeżą zieloność liścia porzeczki. Serce jest aromatyczne, współcześnie prowansalskie, z subtelną wszakże lawendą i delikatną dozą szałwii. Wszystko wyważone i użyte w takiej formie, by zapach ani na chwilę nie zrobił wrażenia olskulowego czy archaicznego. W bazie kluczową rolę gra obecnie bardzo chętnie używany w perfumerii Clearwood. Jest to opracowana przez laboratoria Firmenich oczyszczona esencja z paczuli, pozbawiona ziemistych, skórzanych i gumowych nut, którymi charakteryzuje się pełnowymiarowy naturalny olejek z paczuli. Clearwood to długotrwała i intensywna drzewa nuta, jednocześnie świeża, lekka, transparentna. W L’Insoumis połączono ją z pokrewnym sercem paczuli, czyli najszlachetniejszą „częścią”, frakcją olejku paczulowego (efektem jego destylacji frakcyjnej), wetywerią i mchem. Efektem jest bardzo męska,  drzewna i jednocześnie lekka i trwała baza. Obrazu L’Insoumis dopełnia jego nienachalny, ale przyjemnie projektujący charakter oraz solidna, ponad ośmiogodzinna trwałość. Drzewny akord bazy pozostaje na skórze naprawdę długo, delikatnie dając znać o sobie od czasu do czasu. Mam wrażenie, że parametry zapachu zostały dobrane bardzo starannie, tak by nie przytłaczać ani osoby go noszącej, ani otoczenia, ale mimo to być długo wyczuwalnym w pełen eleganckiego umiaru sposób.

Umiar. Powściągliwość. Subtelny męski szarm. Zielona świeżość plus subtelna, ale obecna męska drzewna zmysłowości. Tak w największym skrócie można opisać L’Insoumis.

Zapach jest przede wszystkim bardzo, ale to bardzo przyjemny, przyjazny, absolutnie bezpretensjonalny, super komfortowy w noszeniu, a jednocześnie do pewnego stopnia oryginalny.

lalique-linsoumius-man

Jak wypada L’Insoumis na tle męskiej oferty Lalique? Choćby takich pachnideł jak Hommage a’l Homme czy Encre Noire? Jakościowo – moim zdaniem – na tym samym poziomie. W kwestii charakteru – bardziej przyjaźnie i mniej wymagająco. Owszem. Ale nie znaczy to, że gorzej. Zaryzykuję stwierdzenie, że

zdecydowana większość mężczyzn, świadomych wagi używania dobrych perfum, chce pachnieć w sposób nie wzbudzający kontrowersji i nie narzucający się, ale jednocześnie zwracający uwagę przyjemną i niebanalną nutą. L’Insoumis im to zapewnia.

Stąd moim zdaniem jego dużo większy potencjał komercyjny  w porównaniu do wcześniej wymienionych wspaniałych skądinąd pachnideł. A jak L’Insoumis prezentuje się na tle współczesnych propozycji mainstreamowych? Jak zwykle w przypadku Lalique mocno powyżej średniej. Marka po raz kolejny udowadnia, że nie zważa na aktualne trendy i w niezależny sposób realizuje swoją wizję męskości.

Jaki jest mężczyzna Lalique L’Insoumis? Męski (co nie musi być oczywiste), nienachalnie elegancki i niezależny. Dokładnie taki, jak jego zapach.

Na koniec dwa słowa o flakonie, który w przypadku Lalique zawsze jest elementem wyjątkowo ważnym i szczególnym. Także i tym razem mamy do czynienia z pięknym designem, a flakon przyciąga uwagę wysoką jakością wykonania, solidnością, czytelnością i mocnymi akcentami w postaci symbolizujących liście paproci (fern-fougere) tłoczeń umieszczonych na jego bocznych ściankach oraz masywnej zatyczki z wygrawerowanym logo marki. Paprociowe tłoczenia pochodzą ze słynnych kryształowych waz Lalique zwanych Tourbillons. Grafika użyta na szkle flakonu jest prosta, czytelna, idealnie wkomponowana w design butli oraz charakter zapachu.

Reasujmując –  L’Insoumis to kolejna bardzo dobra propozycja Lalique. Tym razem pomyślana jako oferta dla szerszej męskiej publiki, wciąż jednak zachowująca wszystko, co najlepsze w perfumach tej marki, która od lat stara się nie oglądać na trendy i proponuje wyjątkowej jakości produkty.

lalique-linsoumius-2

nuty głowy: bergamotka, bazylia, rum

nuty serca: lawenda, szałwia, czarny pieprz

nuty bazy: mech, serce paczuli, Clearwood, wetyweria

perfumiarz: Fabrice Pellegrin

rok premiery: 2016

moja ocena w skali 1-6:

zapach: 4,5 / projekcja: 4,0/ trwałość: 4,5

Creed Aventus for Her

Dopiero co opisywałem na blogu naprawdę świetny Royal Princess Oud, w którym znalazłem odniesienia do męskiego Aventusa. Uknułem przy tej okazji nawet teorię, że zapach ten miał być czymś w rodzaju damskiej wersji popularnego „Aviego”.  A tu proszę! A więc jednak! Creed – jakby nie Creed – zdecydował się na zdyskontowanie gigantycznego sukcesu Aventusa, który jest największym bestsellerem w historii tej marki (przebił nawet wciąż popularny Green Irish Tweed), poprzez stworzenie jego damskiej wersji, czyli swego rodzaju… flankera. Aventus for Her właśnie ma swoją światową premierę, a ja mam ogromną przyjemność zaprezentować moją wrażenia z jego testów.

Creed Aventus for Her 2

Mistrz perfumiarskiego fachu, Olivier Creed, wielokrotnie już udowadniał, że potrafi stworzyć przepiękne, zapadające w pamięć kobiece pachnidła, z których bije niezwykła harmonia, i które wprost emanują doskonałej jakości składnikami. Takimi zapachami bez wątpienia są Spring Flower (2006), Love in White (2005), Love in Black (2008), Acqua Fiorentina (2009), Fleurs de Gardenia (2012) czy wspomniany na wstępie Royal Pricess Oud (2015). Jego najmłodsze dziecko, Aventus for Her, to nowoczesne perfumy kobiece, które można by w skrócie określić jako owocowo-kwiatowe, ale taki lakoniczny opis nie odda uroku tego zapachu. No i nie obędzie się oczywiście bez porównań do wersji męskiej. Szczególnie, że – co bezprecedensowe w historii tej marki – po raz pierwszy perfumy dedykowane kobietom zapakowano w męską wersję flakonu.

Olivier Creed 2016
Olivier Creed – twórca pachnideł Creeda, mistrz perfumiarstwa (Independent.co.uk)

Oczywiście sygnaturowy akord z męskiego Aventusa został tu przywołany, ale pozbawiono go drzewności, w szczególności zaś brzozy, paczuli i mchu dębowego, współodpowiedzialnych za charakterystyczny dla niego drzewno-skórzany, męski kontrapunkt. Nieobecny jest tu też ananas, za to wyraźne, szczególnie na początku, jest znane z męskiej wersji jabłko, którego zieloność pogłębiono liściem fiołka, a soczystości nadano esencją z kalabryjskiej bergamoty. Pierwszy akord unoszą w powietrze niezawodne, wibrujące molekuły różowego pieprzu.   Owocową naturę zapachu, która obecna jest tu dłużej, niż tylko na początku, wzmocniono akordem brzoskwini oraz znaną z męskiego Aventusa nutą czarnej porzeczki.

Co odróżnia obie wersje, to obecne w sercu Aventus for Her nuty kwiatowe – róża oraz ylang ylang, a także wspomniany brak skórzanej drzewności, tak charakterystycznej dla wersji męskiej. Tu została ona zastąpiona wzmocnionym za pomocą akordu brzoskwini i nuty czarnej porzeczki aspektem owocowym. 

Urodziwy, lekki, świeży i bardzo kobiecy akord kwiatowy ujawnia się w sercu zapachu. Wraz z nutami owocowym, które nawiązują do męskiej wersji Aventusa, tworzy on sygnaturę tych perfum. Oba pachnidła mają ewidentną i zamierzoną cześć wspólną, gdy chodzi o efekt olfaktoryczny. Nie sposób nie zauważyć podobieństwa. Łączy je więc nie tylko nazwa, ale i faktyczna zapachowa treść. W miarę upływu czasu akord kwiatowo-owocowy traci na swej intensywności,  a zapach przechodzi w fazę finalną, którą jest długotrwała, lekko gryząca nozdrza mieszanka drewna sandałowego i ambry, pachnąca bardzo współcześnie, jak zresztą całe pachnidło.

Erwin Creed
Olivier Creed (współtwórca Aventus i Aventus for Her)

 

Olivier Creed w wywiadzie udzielonym trzy lata temu Independent.co.uk opowiada o tym, jak wielką wagę przywiązuje do jakości stosowanych przez siebie składników i ich naturalnego pochodzenia. Jak esencja z begramotki – to ta z Kalabrii. Jak drewno sandałowe – to to najlepsze, z Mysore. Jak szara ambra – to ta pachnąca najszlachetniej, najczyściej. Aventus for Her wydaje się dowodzić jego słów, bo choć w formule z pewnością zastosowano także składniki syntetycznego pochodzenia, bez których perfumeria  po prostu nie może się obejść (mniej więcej od końca XIX wieku), to perfumy te pachną niezwykle naturalnie, czysto, harmonijnie i luksusowo – w sposób, do jakiego Creed przyzwyczaił nas przez lata. Także to, jak Olivier Creed przetransponował sygnaturę męskiego Aventusa w jego damski odpowiednik, robi wrażenie. Podobieństwa są uderzające, ale natura pachnidła zgoła kobieca.

Olivier Creed ma tę niezwykłą zdolność tworzenia perfum o bardzo łatwym, przyswajalnym charakterze i jednocześnie niedostępnej markom designerskim jakości oraz wyjątkowej luksusowej aurze. Wystarczy porównać jego Green Irish Tweed z bardzo przecież podobnym męskim Cool Water Davidoffa, by poczuć i zrozumieć, o czym piszę. Stąd – jak sądzę – bierze się stosunkowo duża popularność perfum tej marki.

Aventus for Her to z pewnością jedne z najbardziej urodziwych perfum kobiecych tej marki. Polityczne poprawne, ale i zapadające w pamięć. Eleganckie, nienachalne, harmonijne, nowoczesne i emanujące najwyższą jakością – jak na Creeda przystało. Czy okażą się równie wielkim sukcesem, co ich męski protoplasta – czas pokaże. Wg mnie mają z pewnością wszelkie ku temu zadatki. 

 

 

Creed Aventus for Her 3

nuty głowy: zielone jabłko, liść fiołka, różowy pieprz, kalabryjska bergamotka

nuty serca: róża, styrax, drewno sandałowe z Mysore

nuty bazy: brzoskwinia, czarna porzeczka, ylang ylang, ambra

rok premiery: 2016

moja ocena: Olivier Creed

zapach: *****/ trwałość: *****/ projekcja: *****

 

PS. Perfumy marki Creed można przetestować i zakupić w warszawskiej perfumerii Quality Missala.

Perfumowe podróże (3): Nowy Jork z Bond No. 9 „Bleecker Street”

Bleecker Street – to jedna z tętniących życiem ulic Manhattanu. We flakonie zaś to nowoczesne, mainstreamowe, mocne męskie perfumy. Po nieco zielonym, za sprawą fiołkowego liścia, początku, następuje kulinarne, słodkawe, delikatnie anyżowo-porzeczkowe serce, które dość szybko przechodzi do niesamowicie męskiej, mocnej i przenikliwej nuty drzewnej, z początku sparowanej z cynamonem i wciąż obecnym fiołkiem (podobnym do tego z Aqua Fahrenheit), później już bardziej wytrawnej, wypełnionej ostrym, gryzącym, suchym akcentem cedru. W składzie cedr wymienia się w sercu zapachu i faktycznie tu się on ujawnia, ale trwa tak naprawdę do samego, bardzo odległego końca, wspomagany innymi składnikami bazy. Ta jest wibrująca i sucho-drzewna, bardzo wytrawna. Przypomina mi nieco męską Manię Armaniego (choć dawno jej nie wąchałem, więc może to być porównanie chybione), głównie przez tą przeszywającą przestrzeń pylistą drzewną suchość. Z tym, że tu egzekucja tematu wydaje się być bardziej wyrafinowana. Bleecker Street to perfumy ascetyczne, oszczędne w środki wyrazu, straight in your face, ale mimo to bardzo mocno do mnie przemawiające. Bezkompromisowe, męskie i wg mnie zmysłowe, nie przejdą niezauważone przez otoczenie. Zaintrygują. Mocna, naprawdę mocna rzecz, która skomponowana została w duchu współczesnych męskich trendów z głównego nurtu. No i mają tę charakterystyczną sygnaturową nutę powodującą, że Bleecker Street stać się mogą dla niejednego mężczyzny tymi jednymi jedynymi, z którymi będzie kojarzony. Trwałość jest nieprawdopodobna – mimo dwóch pryszniców ostra drzewna nuta trzymała się mojej skóry ponad 48 godzin!!! Nie pomnę tego, co stało się z rękawem mojego t-shirta – tylko pranie mogło usunąć przenikliwą drzewną nutę, która majaczyła na nim niczym obsesyjna, mącąca umysł melodia, nie pozwalając mi spokojnie testować innych perfum.

Przyznam, że Bleecker Street urzekło mnie prostotą, męskim charakterem i zmysłowością. Rewelacja. Tnie powietrze ostrymi i nowoczesnymi nutami, nie pozostawiając żadnych złudzeń, co do swego charakteru. Jeżeli przyjąć, że perfumy mogą dodawać pewności siebie i animuszu, to Bleecker Street to czynią. Używając ich o poranku przed długim dniem w pracy masz pewność, że nawet podczas wieczornej kolacji z partnerami biznesowymi będziesz pachniał mocno i intrygująco.

Flakon ma kształt charakterystyczny dla całej kolekcji Bond No. 9. Jak zawsze warto tu zwrócić uwagę na kolorystykę. Mi kojarzy się ona z głównymi nutami tych perfum (w uproszczeniu i przenośni): fiolet – fiołek, zieleń – liść czarnej porzeczki/ liść fiołka, żółty – cedr.

Niestety – chcąc kontynuować perfumowe podróże – muszę z pewnym żalem opuścić Bleecker Street. Ale mam zamiar wkrótce wrócić tu na dłużej, a być może nawet regularnie odwiedzać to miejsce. Podoba mi się tu. Nawet bardzo…

nuty górne: liście fiołka, czarna porzeczka, tymianek

nuty środkowe: jaśmin, cedr, cynamon

nuty dolne: mech, zamsz, paczula, ambra, wanilia

twórca: Dave Apel (m.in. Bond No. 9 Wall Street, Sean John Unforgivable, Alfred Sung Paradise Home, Tom Ford Black Orchid, Calvin Klein Escape for Men)

rok wprowadzenia: 2005

moja klasyfikacja: nowoczesny, uniwersalny i hipermęski zapach dla dynamicznych ludzi czynu, ludzi biznesu, indywidualistów mocno stąpających po ziemi i znających swoją wartość oraz swoje życiowe cele

moja cena w skali 1-6: kompozycja: 5/ moc: 5/ trwałość: 6/ flakon: 5