Frederic Malle „Superstitious” – zapach jej sukni…

Jeżeli miałbym sądzić po perfumach wydanych przez Frederica Malle w ciągu ostatnich 18 miesięcy – czuję się uspokojony. Póki co przejście jego Editions de Parfums w ręce koncernu Estee Lauder nie wpłynęło negatywnie na poziom i jakość nowych pachnideł. Zarówno Cologne Indelebile jak i Monsieur. zasługują na najwyższe noty. Tegoroczne Superstitious także trzyma poziom. To wg mnie jedne z najlepszych kobiecych perfum w jego ofercie

Tym razem Frederic Malle współpracował Alberem Elbazem, przez 14 lat dyrektorem kreatywnym w Lanvin, wcześniej u YSL oraz niezawodnym i wielokrotnie już „sprawdzonym w dziele” perfumiarzem Dominique’m Ropionem, mającym na koncie takie arcydzieła jak Portrait of a Lady czy czy Vetiver Extraordinaire. Efektem kooperacji tych trzech dżentelmenów są niezwykle eleganckie, szykowne i ekskluzywnie pachnące perfumy, skomponowane w neoklasycznym stylu, które panowie opatrzyli nośną nazwą Superstitious (ang. przesądny).

Frederic Malle nie znał osobiście Albera Elbaza, ale – jak sam mówi – podziwiał jego prace, w tym suknie, które osobiście nosiła żona Frederica – Marie. Okazało się, że Malle i Elbaz maja wspólną znajomą, dzięki której Fredericowi udało się zaprosić Elbaza na lunch w celu zaproponowania mu współpracy. Malle wiedział już wtedy, że Elbaz jest fanem jego perfum, i że kupuje Editions de Parfums jako prezenty dla swych ukochanych kobiet (jakkolwiek to brzmi…, no ale w końcu akcja dzieje się we Francji…). Elbaz zgodził się, choć nie bez wątpliwości. Reszta już jest historią.

frederic_malle_alber_elbaz2

Zapach sukni kobiety, którą kochasz.

Takie hasło przyświecało projektantom podczas pracy nad Superstitious. To bardzo kobieca kompozycja złożona z klasycznych nut perfumowych: róży i – głównie – jaśminu, cudownie podkreślonych przez z umiarem użyte aldehydy oraz nutę brzoskwini i wypełnionych paczulą, a osadzonych na bazie zbudowanej z wetywerii, kadzidła i ambry. Nie znajdziemy w nich współczesnych, tak modnych obecnie nut kulinarnych, słodkich czy owocowych. Tradycyjne aromaty w nim zawarte oraz ich proporcje wpływają na klasyczny sznyt tych perfum, jakimś cudem nie popadających jednak przesadnie w styl retro.

Superstitious oparty jest na kwiatowo-drzewnym equilibrium. Bukiet kwiatów jest bardzo elegancki i nienachalny, drzewna natura zaś nieco zdominowana przez paczulę, choć – co warto zauważyć – wetyweria stanowi w niej także niemal równie istotny element, a na etapie finiszu nawet ważniejszy. W efekcie aromat jest owszem kwiatowy, ale przy tym też wytrawny. Aldehydy dodają całości polotu podkreślając jego wyrazistość i asertywność.

alber elbaz

Zapach ma niesamowitą, zapadająca w pamięć, obsesyjnie piękną sygnaturę. Kobieta go nosząca ma robić wrażenie równie mocne, jak ubrana w piękną suknię zaprojektowaną przez Abera Elbaza. Nie mam najmniejszych wątpliwości, że tak własnie jest. Te perfumy intrygują, wabią i fascynują, a obecne na kobiecej skórze mogą stać się skutecznym i groźnym narzędziem uwodzenia. Nie sposób być wobec nich obojętnym.

Zadbano o parametry. Superstitious jest bardzo ekspansywny i bardzo trwały. Użyty w małej ilości (co jest w tym przypadku zdecydowanie wskazane) będzie pozostawiał piękny, zmysłowy, intrygujący i luksusowo pachnący ogon za noszącą go kobietą przez cały dzień do późnego wieczora, a nawet późnej nocy. Jego ślad w postaci zmysłowej bazy pozostanie na skórze nawet do następnego ranka. Zbyt obfita aplikacja może natomiast nie tylko skonfundować otoczenie, ale także zmęczyć samą „nosicielkę”. Zalecam więc szczególną ostrożność.

alber elbaz dress

Najnowsze dzieło Frederica Malle nie jest więc na tle innych jego perfum wyjątkiem, gdy chodzi o jakość i kompozycję. Wszystko jest tu na najwyższym poziomie, co nie powinno zaskakiwać. W końcu mamy do czynienia z jedną z najbardziej prestiżowych współczesnych marek perfumeryjnych. Wyjątkowe jest natomiast tym razem opakowanie. Flakon – choć nie zmienił kształtu – został wykonany z czarnego szkła i zamiast tradycyjnej prostej etykiety z nazwą marki, perfum oraz imieniem i nazwiskiem perfumiarza, umieszczono na nim tajemnicze oko… Z eye twiching – czyli z syndromem drgającej powieki – są w niektórych kulturach (m.in. chińskiej, indyjskiej) związane różnorakie przesądy, co nawiązuje do nazwy tych perfum. Zatyczka flakonu zyskała kolor złoty, a design kartonika został przeniesiony z flakonu. Uwaga – jest jeszcze jedna „cecha”, która wyróżnia Superstitious na tle innych zapachów Frederica Malle, a o której chcę wspomnieć. Cena. Jeszcze wyższa, niestety. 260 EUR za 100 ml. Cóż, luksus kosztuje. Wiemy to nie od dziś.

Malle Superstitious 02

nuty głowy: brzoskwinia, aldehydy

nuty serca: egipski jaśmin, turecka róża

nuty bazy: ambra, kadzidło, wetyweria, paczula, piżmo

perfumiarz: Dominique Ropion

rok premiery: 2017

moja ocena w skali 1-6:

zapach: 6,0/ projekcja: 6,0/ trwałość: 6,0

 

 

Frederic Malle i Michel Roudnitska „Noir Epices”

Mogło to wyglądać tak:

Była końcówka lat 90-tych ubiegłego wieku. W prowansalskim miasteczku Cabris, położonym niedaleko słynnego Grasse, w pięknym domu otoczonym wielkim, pełnym wonnych kwiatów ogrodem, pracował Michel. Choć od dawna, z wielkimi sukcesami, parał się fotografią i tworzeniem prezentacji łączących obraz, dźwięk i zapach, a jego dzieła towarzyszyły pokazom najznamienitszych marek (np. Diora), to nad czym pracował przez ostatnie dwa lata, było czymś zgoła odmiennym. Złożone z wielu składników pachnidło najpierw dojrzewało w głowie Michela, później zaczęło przybierać fizyczną formę. Chciał dedykować te perfumy pięknej brunetce, niespełnionej miłości jego życia. Zapach uważał już praktycznie za skończony. Ostatnie poprawki dotyczące ilości użytej esencji z drewna sandałowego oraz olejku geranium, ale przede wszystkim dodania aldehydu pomarańczowego okazały się kluczowe dla finalnego efektu. Michel był zadowolony z tych zmian. Wcześniej przez długi czas tkwił w martwym punkcie i nie wiedział, w którą stronę podążyć. Zapachowi wyraźnie czegoś brakowało. Teraz jednak, gdy dokonał tych drobnych, ale jakże istotnych modyfikacji, czuł, że jego praca dobiegła końca. Był na tyle dojrzałym perfumiarzem, że wiedział, iż kolejne próby manipulowania proporcjami ingrediencji, choć kuszące, mogłyby zrujnować to, co już osiągnął. Sięgnął po papierowy blotter, spryskał go wonnym płynem o bursztynowo-żółtej barwie, odczekał kilkanaście sekund, aż odparuje alkoholowy nośnik, zbliżył blotter do nozdrzy, rozchylił minimalnie usta i wykonał głęboki wdech nosem… Poczuł, jak mieszanka wibrujących molekuł wpływa głęboko w jego kanały węchowe. Receptory zaczęły w szaleńczym tempie rejestrować poszczególne molekuły i przekazywać impuls elektryczny do ośrodka węchowego mózgu. Tu zaczynała się prawdziwa magia. Mózg Michela zaczął przywoływać obrazy z dzieciństwa, sylwetki bliskich, pełne kolorów obrazy. Zastawiony świąteczny stół, ozdobiona świeczkami choinka, ojciec siedzący na fotelu obok kominka z maleńką siostrą Michela na kolanach, matka krzątająca się w kuchni, dochodzące stamtąd zapachy cytrusów i świątecznego piernika…

Dzwonek do drzwi przerwał Michelowi tę niezwykła podróż w przeszłość. Odłożył wonny papierek, podszedł do drzwi i otworzył je. W drzwiach stał średniego wzrostu szczupły mężczyzna o wyrazistych oczach i pełnym pasji spojrzeniu. Jego głowę zdobiła nienagannie uczesana fryzura, z charakterystyczną falą nad czołem. Miał na sobie oliwkową, sportową marynarkę w kratę, białą koszulę z rozpiętym kołnierzykiem, jasno-brązowe chinosy i mokasyny w kolorze burgundy. W prawej ręce trzymał torbę z brązowej skóry, na której widniała logo w postaci wielkiej litery H zamkniętej w okręgu. Jak zwykle wyglądał elegancko, ale była to elegancja naturalna, niewymuszona. Michel zawsze podziwiał jego wyczucie i styl. 

– Witaj, Michel! – rzekł mężczyzna.

– Cześć, Frederic! Wejdź proszę. 

Michel wskazał gościowi miejsce na skórzanej sofie stojącej przy niskim szklanym stoliku, na którym porozrzucane były różne zdjęcia autorstwa Michela i czasopisma, w których je publikował. Sam usiadł na dużym fotelu stojącym na przeciw sofy.

Co u ciebie słychać? Jak twój perfumowy projekt? Znalazłeś już odpowiednie osoby? – zasypał gościa pytaniami wyraźnie zainteresowany Michel.

– Dziękuję, prace idą w dobrym kierunku… – opowiedział zawieszając głos.

– Opowiedz nieco więcej. Jestem bardzo ciekaw. Masz ambitny plan. Ojciec z pewnością by ci kibicował…

– Wiesz przecież, że twego ojca poprosiłbym w pierwszej kolejności.

– Tak, wiem…To już prawie 3 lata… – zamyślił się. –  Choć przecież mama zgodziła się, byś opublikował perfumy, które stworzył dla niej lata świetlne temu, więc w tym sensie on też jest w to  zaangażowany…

– Zgadza się. Nie wiesz, jaki jestem z tego powodu wdzięczny i szczęśliwy. To wspaniały zapach. Ma w sobie jego ducha…

– To prawda… 

Przez chwilę obaj milczeli, jakby zaskoczeni tym osobistym i trudnym dla Michela wątkiem rozmowy. Frederic chrząknął i postanowił przerwać milczenie:

– Wracam akurat od Jean-Claude’a. Jest bardzo chętny, a nawet podekscytowany. Pierre’a Bourdona nie musiałem długo przekonywać. Mówił, że wręcz czekał na taka okazję. Nawet Olivia Giacobetti zgodziła się coś przygotować. Właściwie to już przygotowała. Przepiękny lilak, dosłownie zwalił mnie z nóg. Nowatorski, minimalistyczny, z nutką ogórka. Mówię ci, genialny. Wymyśliłem już nawet tytuł: „Mijając się”…

– Ładnie. Poetycko. Podoba mi się. Pasuje do ulotnego stylu Olivii. 

– Rozmawiam jeszcze z Mauricem. Chciałbym, byśmy wspólnie stworzyli coś kulinarnego, zmysłowego i ponadczasowego. Facet ma niesamowity talent do takich rzeczy. Będę też – to już niemal pewne – pracował z wielkim Edouardem Flechierem!

– Wow! Doskonała wiadomość!

– Owszem. Strasznie się cieszę. Wszak to człowiek odpowiedzialny za Poison! Mam też akces Ralfa Schwiegera. Facet jest piekielnie zdolny i niesamowicie uniwersalny. Ma przed sobą wielką przyszłość.

– No i Dominique?

– Tak, mój drogi Dominique… Jest od początku zaangażowany. Wyjątkowo dobrze się zrozumiemy. Dominique to według mnie najlepszy znawca składników i ich wzajemnych relacji. Ma niesamowity warsztat. Czuję, że zrobimy razem niejedną wielką rzecz.

– Podziwiam Twój entuzjazm. Wszak czasy nie są łatwe dla takich ambitnych inicjatyw, a już w szczególności w perfumerii, która dawno przestała być haute, a stała się produktem dla mas… Czyli co,  wygląda na to, że twój plan stworzenia „super teamu” wszedł w fazę poważnej realizacji? Cieszę się ogromnie. Kibicuję ci!

– Daj spokój! Ale dziękuję za miłe słowa. Właściwie to przyjechałem do ciebie, by zapytać, czy ty także nie zechciałbyś dołączyć?

– Ja? Ależ moje perfumowe doświadczenie jest tak nikłe… Owszem coś tam komponuję, ale to raczej do szuflady… Bo kto byłby zainteresowany takim klasycznym stylem dziś w dobie dominacji syntetyki, aroma-molekuł, zapachów wodnych, powietrznych i co tam jeszcze…

– Ano właśnie ja jestem zainteresowany! Chcę przywrócić świetność artystycznej perfumerii i wyprowadzić z cienia prawdziwych twórców – takich jak ty, Michel.

– Naprawdę? Cóż…Czuję się zaszczycony, choć także nieco zakłopotany…

– To jak? Nie daj się prosić…

– Z ogromną przyjemnością. Wiesz ja nawet…

– Tak?

– Mam coś gotowego, co mogłoby cię zainteresować. Właściwie, to dziś to skończyłem, zanim przyjechałeś. Pokażę ci.

Michel wstał z fotela i podszedł do swoich perfumowych organów. Wziął stojącą z brzegu stołu buteleczkę i wraz z pękiem blotterów podał ją Fredericowi. Ten jednak sięgnął do swojej torby, z której wyciągnął czystą, wyprasowaną i złożoną w kostkę białą chusteczkę bawełnianą, rozłożył ją w powietrzu kilkoma potrząśnięciami ręki, po czym drugą ręką chwycił buteleczkę i kilkakrotnie spryskał jej zawartością śnieżnobiały materiał. Odczekał kilkanaście sekund i zaczął wymachiwać nią sobie przed twarzą. Z zamkniętymi oczami wdychał zaperfumowane i wprawione w ruch za pomocą chustki powietrze. Trwało to dobre kilkadziesiąt sekund. Michel przyglądał się z uwagą Fredericowi. Starał się nie dawać tego poznać po sobie, ale wewnątrz drżał z obawy przed oceną znajomego. Widział, że Frederic to we Francji największy znawca perfum i ich historii. Prawdziwy koneser tej tematyki. Dziadek Frederica stworzył i kierował działem perfum Christiana Diora. Byli nie tylko współpracownikami, ale i przyjaciółmi. Dior często gościł w domu Malle’ów,  a matka Frederica niejednokrotnie testowała powstające własnie pachnidła, zanim te trafiły do produkcji. Mały Frederic był od dziecka otoczony wonnymi miksturami i ludźmi z branży. 

– Doskonałe! – wykrzyknął Frederic otwierając oczy.- Michel, to jest doskonałe! To jak bożonarodzeniowy szypr! Pozwól, że zabiorę ze sobą kilka ml, by spokojnie przetestować to w domu.

– Ależ oczywiście Frederic! Możesz zabrać ten flakonik, który masz w ręku. 

– Wspaniale, dziekuję. 

Frederic schował buteleczkę w torbie, spojrzał na zegarek, który nosił na lewej dłoni na brązowym skórzanym pasku i zagaił:

– Mam jeszcze chwilę. Opowiedz mi może coś więcej o tym zapachu, Michel…

Sięgnął ponownie do swej torby, tym razem wyciągając mały notatnik oprawiony  w skórę. Otworzył go na pierwszej pustej kartce i zaczął notować słowa Michela:

– Chciałem stworzyć coś zmysłowego i kobiecego z przyprawami w roli głównej, pachnącego naturalnie i głęboko, ale jednocześnie lekko, nie przytłaczająco. Użyłem sporej dawki gałki muszkatołowej mieszając ją z cynamonem, goździkiem i czarnym pieprzem. By nadać całości lekkości, dodałem słodkie cytrusy, głównie pomarańczę. Zależało mi też na nawiązaniu do klasycznych szyprów, więc sięgnąłem po różę, ale – by nie było to zbyt ewidentne – sparowałem ją z geranium…

– Uwielbiam geranium – przerwał Frederic – Chcę kiedyś poświęcić mu osobny zapach… 

–  Baza jest klasycznie drzewna – kontynuował Michel – choć wcale nie typowo szyprowa. Zrezygnowałem z mchu dębowego i labdanum, bo to było by znów zbyt oczywiste i wtórne. Zamiast tego paczulę, bez której nie wyobrażałam sobie zmysłowych perfum,  połączyłem z wetywerią, co przydało całości drzewnej treści, ale ich przesadną kwaśność złagodziłem kremowym sandałowcem. Tę kremową nutę wzmocniłem za pomocą wanilii.  Starałem się z nią nie przesadzać, by nie popaść w orientalne klisze i nie wejść na tereny Shalimar… I chyba mi się udało, mimo że do końca nie jestem pewien, czy jest jej wystarczająco. Typowy dylemat perfumiarza… W każdym razie, indywidualnie nie sposób jej poczuć, jednak gra niezwykle ważną rolę w całości. Aha, jeszcze cedr… Jest genialnym budulcem, niczym drewniane rusztowanie. Stabilizuje całość, tak że zapach płynie gładko, nie drga. Lubię go używać niemal na równi z paczulą.  Ale przyznam ci się, że magicznym dodatkiem, który nadał całości życia, okazał się octanal. Dziś na to wpadłem i to była eureka. Przez większość czasu dominuje w tym zapachu mieszanka pomarańczy, geranium, róży i przypraw, która kojarzy mi się z okresem świątecznym. Przyprawy grają tu ważną, ale nie najważniejszą rolę. Róża owszem jest istotna, ale poprzez geranium przechyliłem ją w bardziej zieloną niż czerwoną stronę, jeżeli wiesz, o czym mówię…

– Jasne. Rozumiem to doskonale. To jednak nietypowe podejście, nowatorskie. Przez to zapach nie jest – mam wrażenie – ewidentnie kobiecy…. Podoba mi się…  Te perfumy nie mogą skończyć w szufladzie. Nie wybaczyłbym sobie, gdybym nie ujawnił ich światu, Michel, naprawdę. Powiem ci coś jeszcze, ale nie gniewaj się… Czuję w nich styl Edmonda przefiltrowany przez twój talent i warsztat. Ta taki neoklasyczny szypr, jednak bardzo w stylu Roudnitski…

– Tak się przecież nazywam Frederic, prawda? Jego krew płynie w moich żyłach, to i może nosy mamy podobne?

Roześmieli się obaj głośno. Frederic podniósł się z sofy, chwycił torbę i skierował się do wyjścia.

– Dziękuję, Michel. To jest wielka rzecz, naprawdę. Odezwę się wkrótce co do dalszego ciągu. Prześlę ci też moje wrażenia z testów.  

– To ja dziękuję Frederic! Czekam na twój feedback.

– Jeszcze jedno. Masz już może jakąś nazwę? 

– Myślałem o „Epice Noir”…

 – To może „Noir Epices”?

– Jak najbardziej, może  być.

– Świetnie. Trzymaj się zatem. Pozostajemy w kontakcie – powiedział Frederic i zniknął za drzwiami.

Dwa tygodnie później Michel znalazł w swojej skrzynce e-mailowej taki oto list:

„Witaj Michel,

nie myliłem się co do Noir Epices. Są fenomenalne. Dziś nie robi się już takich perfum, przynajmniej w celach komercyjnych. Nosiłem je przez dwa tygodnie dzień w dzień i mam tylko jedną drobną uwagę – czuję, że warto by nieco zwiększyć udział wanilii, by jeszcze lepiej ułożyć i pogłębić zapach w jego końcowej fazie. Poza tym nic bym nie zmieniał. Jeżeli się zgadzasz, podeślij mi nową próbkę wraz z recepturą. Chcę, by Noir Epices był jednym z pierwszych zapachów opublikowanych w ramach Editions de Parfums.

PS. Odwiedziła mnie ostatnio w pracowni Catherine Deneuve. Zaprezentowałem jej twój zapach. Była absolutnie zachwycona. Błagała wręcz o flakon. Darowałem jej kilka ml i obiecałem, że jak tylko wystartujemy z produkcją, dostanie w prezencie flakon. Wiem, że komponując Noir Epices myślałeś o brunetce, ale – jak widać – jego przeznaczenie było zgoła odmienne!

Pozdrawiam

Frederic”

michel-roudnitskafmalle2

PS. Wszelkie podobieństwo wydarzeń i postaci jest tu nieprzypadkowe. Jest sporo faktów oraz odrobina fikcji.

malle-noir-epices

nuty głowy: pomarańcza, róża, geranium

nuty serca : gałka muszkatołowa, cynamon, pieprz, goździk

nuty bazy: drewno sandałowe, wetyweria, paczula, cedr, wanilia

perfumiarz:  Michel Roudnitska

rok premiery: 1999

moja ocena w skali 1-6:

zapach: 5,0 / oryginalność: 5,0 / projekcja: 5,0/ trwałość: 5,0

Frederic Malle „Le Parfum de Therese” – klasyka objawiona

Z tymi perfumami łączy się niezwykła opowieść. Niezwykła nie dlatego, że sporządził ją wyrachowany copywriter po to, by zachęcić do zakupu perfum lub zwiększyć ich sprzedaż. Niezwykła dlatego, że napisało ją życie…

Dotyczy ona jednej z najważniejszych postaci w historii perfumerii, wybitnego perfumiarza Edmonda Roudnitski, który nie tylko stworzył ponadczasowe arcydzieła perfumerii (głównie dla Christiana Diora: Diorissimo, Diorella, Diorama, Eau Fraiche, Eau Sauvage, ale także słynne Eau D’Hermes i pachnidła dla Rochas: m.in. Femme, Moustache for Men), ale także wyznaczył nowe kierunku w perfumerii. Pisał też książki o swym fachu, które weszły do kanonu, podobnie jak jego perfumy.

edmondroudnitska1969cafleurebon1
Edmond Roudnitska (1905-1996) (fot. Cafleurebon)

Edmond Roudnitskę stworzył Le Parfum de Therese gdzieś pomiędzy 1957 a 1965 rokiem z myślą tylko i wyłącznie o swej żonie Theresie. Ta nosiła je przez kolejne lata swego życia i nikt poza nią (i pewnie synem Michelem oraz oczywiście twórcą) nie wiedział o ich istnieniu. Do momentu, gdy już po śmierci perfumiarza, pod wpływem sugestii Frederica Malle, który właśnie tworzył swoje perfumowe wydawnictwo Editions de Parfums, Theresa zgodziła się ujawnić recepturę tych perfum i pozwoliła Fredericowi wydać je pod własną marką.

edmond-and-therese-roudnitska

Jak niemal każde ówcześnie popełnione przez Roudnitskę pachnidło, także i to wyprzedzało swoje czasy. Podobnie jak Eau Sauvage, który zadziwił i urzekł wszystkich swym totalnie wówczas nowatorskim charakterem, o którym w dużej mierze zdecydowało odważne i przekraczające wszelkie ówczesne normy użycie molekuły Hedione, dzięki której ten koloński szypr nabrał niezwykłego, świetlistego, jaśminowego charakteru, tak Le Parfum de Therese po raz pierwszy zaprezentował nutę wodną, która 30 lat później stała się elementem budującym bardzo modny gatunek perfum wodnych (acquatic).

Gdyby Le Parfum de Therese zostały opublikowane w czasach, gdy jest stworzono, byłby dziś jednym z uwielbianych ponadczasowych klasyków, wymienianych jednym tchem z  Diorella, Diorissimo, Eau Sauvage czy Femme.

frederic_malle
Frederic Malle

Dzieło Roudnitski to neoklasyczny owocowy szypr z wodnym akcentem w postaci nuty melona (melonal), która współtworzy tu świeże i soczyste, słodko-cytrusowe i jednocześnie rześkie otwarcie (mandarynka), wzbogacone o unoszący całość pieprz. Serce tej klasycznie zbudowanej (bo jakżeby inaczej) kompozycji również nie jest typowe dla szyprów tamtych czasów. Obowiązkowej esencji różanej i subtelnego jaśminu towarzyszy bowiem zdecydowanie wówczas nowatorski i przydający oryginalności akord śliwki (daleki wszakże od współczesnych wytworów chemii i w swej umowności podobny do słynnej nuty brzoskwini w Mitsouko Guerlain). Dzięki fiołkowi zaś niemu serce pachnie nieco zielono i w sumie bardzo odlegle od ciężkich retro szyprów. Baza ma drzewny charakter, a jej najważniejsze ingrediencje to wetyweria, cedr i akord skórzany. Mimo braku emblematycznych dla bazy szypru mchu dębowego i labdanum, zapach utrzymuje się w tej klasycznej estetyce, nadając jej jednocześnie nowoczesnego sznytu. Na etapie bazy nie ma już śladu po wcześniejszych nutach, co potwierdza klasyczną konstrukcję tych perfum.

Co może być zaskakujące, wg mnie Le Parfum de Therese ma uniseksowy charakter. Generalnie szypry, o ile nie zdominowane przez białe kwiaty i aldehydy, nuty szminki czy pudru, bardzo dobrze układają się na męskiej skórze (nawet szypr nad szypry Aromatics Elixir Estee Lauder), co zwykle wynika z ich cytrusowo-mszysto-drzewnego charakteru. Le Parfum de Therese nie jest tu wyjątkiem. Nawet więcej – ze względu na swój nowatorski i oszczędny w środki wyrazu charakter, bardzo dobrze współgra z męskim naskórkiem .

Przede wszystkim jednak Le Parfum de Therese pachnie bardzo charakterystycznie dla stylu Mistrza Edmonda. Ten bezdyskusyjny geniusz kolby i pipety potrafił tworzyć prawdziwe cuda perfumerii na miarę ówcześnie dostępnych składników i możliwości technicznych. Z niezwykłym wyczuciem wykorzystywał nowe wówczas aromamolekuły po to, by znanej estetyce dodać nowych wymiarów, by pokierować ją na nowe tory. Dzięki temu, ale także niezwykłemu talentowi i tytanicznej pracy w swoim laboratorium, stworzył perfumy, które funkcjonują „poza czasem”, poza zmieniającymi się modami i wbrew współczesnemu natłokowi nowych składników i sztucznie budowanych wokół nich trendów. W latach swojej świetności Roudnitska mógł swoje dzieła zaprezentować publice głównie dzięki wizjonerstwu, odwadze i niezwykłemu smakowi Christiana Diora. Le Parfum de Therese musiały poczekać wiele lat, by dzięki innemu koneserowi perfumeryjnego rzemiosła, Fredericowi Malle, mogły zostać upublicznione. To świetnie, że tak się stało, bo to pachnidło zupełnie wyjątkowe. Bo choć nie będące koronnym osiągnięciem Edmonda Roudnitski, to jednak potwierdzające jego niezwykły talent, wyjątkowy kunszt i gigantyczny warsztat. Jestem pewien, że ich klasyczna harmonia z domieszką współczesności i niezwykła uroda nikogo wrażliwego na aromaty nie pozostawią obojętnym…

 

malle-parfum-de-therese

nuty głowy: pieprz, mandarynka, melon

nuty serca : jaśmin, fiołek, róża, śliwka

nuty bazy: cedr, wetyweria, skóra

perfumiarz:  Edmond Roudnitska

rok premiery: 1999 – w ramach Frederic Malle Editions de Parfums (pierwotnie w 1957-65)

moja ocena w skali 1-6:

zapach: 5,0 / oryginalność: 4,0 / projekcja: 3,5-4,0 / trwałość: 3,5

Wirtuozerska róża czyli „Une Rose” od Frederica Malle

Poprzez Une Rose Frederic Malle zamierzał oddać cześć róży uznawanej przez niego (ale przecież nie tylko przez niego) za królową kwiatów. Dla osiągnięcia celu Malle dobrał sobie bardzo klasycznego perfumiarza, rodzonego Grassois Edouarda Flechiera, znanego ze skomponowania takich arcydzieł przeszłości, jak choćby Poison Diora, pierwsze pachnidło Davidoffa zwane dziś Classic czy Aramis Havana. Jego ogromne doświadczenie oraz niezwykły talent, który w latach 80-tych uczynił go prawdziwą gwiazdą perfumiarstwa – okazały się kluczowe dla zrealizowania idei Frederica Malle – stworzenia doskonałego tzw. soliflore, czyli perfum osnutych wokół dominanty jednego kwiatu, w tym przypadku róży, co zresztą podkreślono prostą nazwą:

Une Rose (Róża)

rose

Najważniejszym składnikiem Une Rose jest pozyskiwany w procesie destylacji molekularnej destylat z róży stulistnej z Grasse, najszlachetniejszej z szlachetnych róż wykorzystywanych w perfumiarstwie. Wspomniany destylat łączy w sobie olfaktoryczne cechy zarówno klasycznej różanej esencji (świeższej, bardziej zielonej), jak i różanego absolutu  (w swym zapachu bardziej zmysłowego, gęstego, miodowego). Warto wiedzieć, że róża stulistna z Grasse to najlepszej jakości róża perfumeryjna, co za tym idzie jedna z najdroższych. W związku z tym zwykle używana jest w niewielkich ilościach. Tu zaś została wyniesiona na piedestał, co dodatkowo podkreśla wyjątkowość i ekskluzywność Une Rose.

Edouard Flechier

Malle i Flechier postanowili dokonać unikatowego i nieoklepanego zestawienia różanej woni. Chcąc uniknąć zbyt młodzieżowego charakteru zapachu, zrezygnowali z popularnego łączenia róży z nutami owocowymi. Miast tego Flechier zbudował akord trufli łącząc m.in paczulę i mech i w ten sposób nadając zapachowi szyprową bazę. Dla dodania elegancji zaaplikował także nutę czerwonego wina, która jak mało co współgra z kwiatową esencją. Świeżości na wstępie przydał poprzez użycie geranium (jakże klasyczne połączenie!) i pelargonii. Całość wiążą do skóry piżma i kastoreum. Trzeba przyznać, że efekt zapiera dech w piersiach, ale bez jego zatykania, gdyż Une Rose charakteryzuje się owszem wyrazistością, jednak bez popadania w przesadę.

Oto róża w najbardziej szykownej odsłonie – bez fajerwerków, bez kontrowersyjnych dodatków, idealnie i z ogromnym umiarem ozdobiona tak, by nie straciła swego blasku, ale by jednocześnie każdy z jej aspektów, w które w naturze jest tak bogata, został dodatkowo wzmocniony. Une Rose to synonim perfumowej elegancji na najwyższym poziomie. Olfaktoryczna materializacja najprawdziwszego francuskiego szyku i klasy, z których znani są Francuzi.

Nie muszę dodawać, że różana woń obecna jest w Une Rose od początku do końca. Nieco zmienia jedynie się charakter tej nuty od bardziej świeżego i winnego na początku, przez lekko miodowy w sercu, aż po zmysłowo drzewny i piżmowy w bazie. Ale wszystkie użyte tu składniki służą wyłącznie jej: róży.

Une Rose to przykład perfumiarskiej wirtuozerii. Pachnidło genialne, doskonałe i moim zdaniem wyczerpujące temat rose soliflore. Lepiej po prostu  tego zrobić nie można. Można jedynie inaczej…

Malle Une Rose

nuty głowy: pelargonia, geranium, czerwone wino

nuty serca: róża, trufla, miód

nuty bazy: nuty drzewne, wetiwer, kastoreum, piżmo

twórcy: Edouard Flechier/ Frederic Malle

rok premiery: 2003

moja ocena:

zapach: ******/ trwałość: ****/ projekcja: ****

Frederic Malle Editions de Parfums „Monsieur.”

Mało która marka perfumowa równie mocno ekscytuje mnie każdą premierą nowego zapachu co Editions de Parfums Frederica Malle. Amouage, Maison Francis Kurkdjian i nie wiem, czy cokolwiek jeszcze… no może Creed i Tom Ford Private Blend. Moja ekscytacja sięga oczywiście zenitu, gdy nowe pachnidło dedykowane jest mężczyznom, i gdy stoi za nim ceniony przeze mnie perfumiarz. Gdy do tego dodam dobrze brzmiącą nazwę oraz – co bywa ważne – sugestywną fotografię towarzyszącą zapachowi, a także dobre „hasło reklamowe”, przygotowuję się na spotkanie z czymś co mnie mam nadzieję poruszy. I tu dochodzę do tematu wpisu, czyli najnowszego pachnidła Frederica Malle dedykowanego mężczyznom.

Monsieur.

Frederic Malle Monsieur

Frederic Malle zaprasza do współpracy perfumiarzy jego zdaniem najlepszych, ale jednocześnie takich, z którymi znajduje wspólny język. Najlepiej – jak twierdzi – pracuje mu się z weteranami branży: Mauricem Roucelem, Jean-Claudem Elleną, Dominiquem Ropionem czy Carlosem Benaimem. Ma z nimi wspólne perfumowe wspomnienia i te same punkty odniesienia. Panowie rozumieją się niemal bez słów, jak starzy, doświadczeni muzycy jazzowi, gdy przyjdzie im razem zagrać znane standardy lub wspólnie improwizować.

Jednak nad Monsieur. Frederic Malle współpracował z Bruno Jovanovicem, przedstawicielem młodszego pokolenia „nosów” IFF. Obaj panowie stworzyli już wcześniej Dries Van Noten par Frederic MalleJovanovic zaperfumował też trzy świece z kolekcji Malle. Współpraca z tym perfumiarzem ma z pewnością nieco inny charakter (Bruno to rocznik 1975), ale musi być bardzo udana, skoro i tym razem Frederic Malle postawił na Jovanovica. Tym razem imię i nazwisko perfumiarza znalazło się na flakonie Editions de Parfums, a to najwyższy rodzaj uznania i najlepsza możliwa obecnie rekomendacja w perfumiarskim światku.

Malle and Jovanovic
Frederic Malle i Bruno Jovanovic podczas oceny zapachu w laboratorium

 

Monsieur. moim zdaniem wpisuje się w dotychczasową stylistykę i filozofię marki Fredrica Malle, która w skrócie – wedle słów samego twórcy – polega na przywracaniu klasycznej artystycznej perfumerii najbardziej wymagającej klienteli poprzez publikowanie perfum inspirowanych Haute Parfumerie, ale tworzonych wg współczesnych reguł i z wykorzystaniem możliwości, jakie daje współczesna chemia i technika.

Jak więc pachnie Monsieur.? Pachnie… paczulą, esencji której w formule jest ponad 50%(!). Frederic Malle twierdzi, że Monsieur. jest dla paczuli tym, czym Carnal Flower dla tuberozy. A ja dodałbym jeszcze, że jest także tym, czym Vetiver Extraordinaire dla wetywerii. Współczesną interpretacją klasycznego tematu z użyciem najbardziej wyrafinowanych obecnie dostępnych składników, bazującą na tzw. przedawkowaniu (overdose) głównej ingrediencji. W związku z tym nasuwa mi się pewna analogia. Otóż Vetiver Extraordinaire (2002) można śmiało nazwać współczesnym odpowiednikiem klasycznego Vetiver (1959) od Guerlain. W tym kontekście Monsieur. w swej treści jawi mi się jako współczesna wersja Gentleman (1974) od Givenchy, klasycznego pachnidła szyprowo-skórzanego z paczulową dominantą. Nie wiem, czy to przypadek, ale nawet w towarzyszącym zapachowi haśle Monsieur. A Gentleman’s Perfume odnajduję to nawiązanie klasyka Givenchy…

Monsieur. to neoklasyczne, sentymentalne, wyrafinowane i wyraziste pachnidło dla dojrzałego mężczyzny, szczególnie tego dobrze pamiętającego lata 70-te.

Zapach ewoluuje na skórze od mocnego, intensywnego i bardzo intrygującego początku, w którym paczula ma pewną dozę oryginalnej dymności, a której towarzyszy łagodząca charakterny początek mandarynka. Owa niby-dymna nuta być może wynika z zastosowanego tu absolutu rumu. W każdym razie czuć, że panowie mocno popracowali nad akordem głowy. Jest bardzo oryginalny, unikatowy, przykuwający uwagę i powodujący tzw. „efekt wow”. Robi wrażenie!

W sercu zapachu niepodzielnie już rządzi wyrazista paczula. Choć nie pachnie ona ani vintage’owo ani stricte niszowo (czyt. bezkompromisowo), nie jest też lekką i zwiewną nowoczesną paczulą znaną z np. Mistral Patchouli Atelier Cologne. Ma swój ciężar gatunkowy, pachnie naturalnie i nie pozostawia wątpliwości co do swego absolutnie rozpoznawalnego charakteru. Pozostałe zastosowane tu ingrediencje (cedr, kadzidło) tworzą dla niej solidne tło. Nie wyczuwam ich indywidualnie.

Baza Monsieur właściwie pachnie jak pochodna serca. Woń paczuli dominuje, choć jest subtelniejsza i pozbawiona dymności. Utrzymuje się na skórze praktycznie do samego końca trwania zapachu, na co z pewnością wpływ mają zastosowanie tu piżma, ambra i wanilia.

Zapach ma elegancką projekcję, tzn. nie przytłacza, nie wypełnia pomieszczenia, ale jest bardzo dobrze wyczuwalny w pobliżu noszącego i pozostawia intrygujący ogonek. Wszak prawdziwy dżentelmen we wszystkim zna umiar, także w sposobie, w jaki pachnie. Trwałość zbliżająca się do 10 godzin to wynik optymalny, przy czym ostatnie kilka godzin to etap bardziej subtelnej, choć wciąż wyczuwalnej projekcji. Pod względem typowo użytkowym zapach więc absolutnie nie zawodzi.

Na koniec mam dwie refleksje dot najnowszego dzieła Frederica Malle. Otóż, po pierwsze, zapach ten jest już kolejnym po Eau de Magnolia i Cologne Indelebile potwierdzeniem, że sprzedaż marki Frederic Malle koncernowi Estee Lauder póki co nie odbiła się negatywnie ani na jakości ani na stylu perfum Frederica Malle. Monsieur. jest bardzo spójny z estetyką i filozofią marki i ma jednocześnie zadatki na „goodseller”. Jest też logiczną kontynuacją kolekcji i wartościowym jej uzupełnieniem o zapach o dominancie paczulowej, którego dotąd w niej brakowało. Mam tylko jedno zastrzeżenie, i to jest moja druga refleksja. Otóż

po zapachu nazwanym Monsieur. i pochodzącym od Fredrica Malle spodziewałbym się jednak czegoś bardziej unikatowego pod względem treści, aniżeli „zaledwie” doskonałe – to fakt – perfumy paczulowe. Chciałbym, by Monsieur. był próbą zaproponowania czegoś nowego, co z czasem miałoby szansę stać się męskim klasykiem. Prezentacją jakiegoś nowego akordu lub jakiejś nowej odciskającej mocne piętno na zapachu ingrediencji, czymś bardziej kreatywnym, a nie jedynie doskonałą reinterpretacją bardzo popularnego w latach 70-tych tematu paczulowego.

Malle nie raz udowadniał, że potrafi stworzyć nową treść – weźmy Musc RavageurPortrait of a Lady, French Lover czy Dries Van Noten. Wszystkie te pachnidła wyróżnia unikalny charakter, oryginalną i natychmiast rozpoznawalna woń. I to jest jedyny mój zarzut wobec nowego pachnidła Frederica Malle – zachowawczość i niedobór kreatywności, z której marka ta dotąd była znana. Wszak nosząc Monsieur. owszem będę czuł się wyjątkowo, bo to doskonałe perfumy, ale koniec końców pachniał będę jednak głównie paczulą i – koniec końców – tylko paczulą…

Editions-de-Parfums-Frederic-Malle-Bruno-Jovanovic-Monsieur

nuty głowy: mandarynka, absolut rumu

nuty serca: paczula (ponad 50%), kadzidło, cedr,

nuty bazy: ambra, piżmo, wanilia

twórca: Bruno Jovanovic/ Frederic Malle

rok premiery: 2016

moja ocena:

zapach: *****/ trwałość: *****/ projekcja: ****

 

Letnie orzeźwienie (4) – Frederic Malle „Cologne Indelebile”

Niezawodny dotąd duet Frederica Malle i Dominique’a Ropiona tym razem „porwał się” na… kolońską. W ofercie Editions de Parfums oczywiście znajdziemy już zapachy o kolońskim charakterze. Myślę o Cologne Bigarade i Bigarade Concentree Jean-Claude’a Elleny oraz także – w pewnym stopniu – zeszłorocznym Eau de Magnolia Carlosa Benaima. Żaden z nich jednak nie pachnie tak klasycznie-kolońsko jak Cologne Indelebile. Panowie postawili bowiem na bardzo tradycyjne kolońskie składniki – bergamotkę, neroli i kwiat pomarańczy tworząc akord natychmiast rozpoznawalny, bowiem doskonale znany nawet tym, którzy perfumami się nie interesują. Celem duetu było jednak, by była to kolońska maksymalnie trwała (stąd nazwa – Indelebile znaczy tyle co permanentny). Dla maksymalnego utrwalenia kolońskiego zapachu, bez zmieniania jego charakteru, wybrano syntetyczne piżma, laboratoryjny produkt naszych czasów. I tyle. Całość w mistrzowski sposób zmieszał oczywiście Dominique Ropion lub raczej jego asystent 😉 Et voila!

Frederic Malle 2015
Frederic Malle, zdjęcie z http://www.bbook.com/

Sam początek zapachu jest bardzo soczysty i miękki. Zrównoważony akord złożony z cytrusów i neroli wiedzie prym nadając kompozycji klasyczną kolońską sygnaturę. Praktycznie od razu w bukiecie czuć lekko ostrą, chropawą nutę piżm, które w miarę upływu czasy zaznaczają się coraz wyraźniej, wraz z naturalnym słabnięciem akordu kolońskiego, z którego niemal do końca pozostaje nuta neroli. Zawartość piżm jest tu naprawdę znacząca, tak że śmiało możemy mówić od ich zamierzonym przedawkowaniu. Spełniają one swą funkcję, nadzwyczaj długo utrzymując przy życiu koloński akord. Choć oczywiście nie każdy będzie w stanie zaakceptować tak olbrzymi ich ładunek w zapachu.

neroli bergamot

Cologne Indelebile to kolońska prosta w konstrukcji, a przez to odległa od współczesnych rozbudowanych formuł Cologne Etat Libre d’Orange, Neroli Portofino (do której bywa porównywana) czy Mandarino di Amalfi Toma Forda. Zdecydowanie też bardziej tradycyjna w swym charakterze od modernistycznych kolońskich Jean Claude’a Elleny, które ten stworzył dla Hermesa. Szczerze mówiąc najbliżej jej chyba to absolutnego klasyka, czyli 4711 Original Eau de Cologne (Kölnische Wasser). Cologne Indelebile wyróżnia się wyczuwalną doskonałą jakością składników oraz – zgodnie z zamiarami autorów – ponadprzeciętną w tym gatunku zapachowym trwałością, sięgająca około 7-8 godzin, przy czym tak naprawdę ostatnie kwadranse to już głównie zapach bazowych piżm z wciąż wyczuwalnym kolońskim śladem. Zapach przez większość czasu (poza pierwszą godziną) zachowuje subtelną aczkolwiek wyczuwalną projekcję.

Dominique Ropion 2
Dominique Ropion, zdjęcie z http://graindemusc.blogspot.com/

Frederic Malle określa Dominique’a Ropiona jako jednego z najbardziej zaawansowanych technicznie znanych mu perfumiarzy. Przy okazji tej kolońskiej musiał on wykazać się umiejętnością maksymalnego utrwalenia kolońskiego akordu bez zmiany jego charakteru. Jak już wiemy, udało mu się to. Cologne Indelebile urzeka więc nie tylko naturalną świeżością i urodą kolońskiego akordu, ale również zadowala jego długotrwałością. O ile bowiem pięknych kolońskich powstaje ostatnio sporo, o tyle taka trwałość na skórze czyni z Cologne Indelebile prawdziwy ewenement, na równi z Neroli Portofino Toma Forda.

malle cologne idelebile

nuty głowy: bergamotka, cytryna

nuty serca: narcyz, kwiat pomarańczy, neroli

nuty głębi: piżmo

twórca: Dominique Ropion

rok wprowadzenia: 2015

moja ocena:

zapach: *****/ trwałość: ****/ projekcja: ****

Bukiet z pięciu róż…

Róża to w perfumerii bardzo atrakcyjny i niezwykle wdzięczny temat do eksploracji. Nie ma chyba – poza jaśminem – drugiej tak bardzo perfumowej woni kwiatowej. Zarówno esencja jak i absolut z róży to substancje tak złożone, że już same w sobie stanowią perfumową kompozycję, tyle że stworzoną przez naturę, a wydobytą z niej przez człowieka. Dowodzą tego kolejne pachnidła powstające niemal jak grzyby po deszczu. Trudno się dziwić – zapach różanej esencji czy absolutu z róży to właściwie perfumy same w sobie. Co więcej pięknie poddają się modyfikacją i łączeniom z innymi ingrediencjami. W efekcie tego perfumy z dominującą nutą róży mogą obecnie pachnieć rozmaicie.

 

Maison Francis Kurkdjian – A la Rose – dwieście pięćdziesiąt róż…

Najmłodsze dziecko Francisa to – jak napisano w materiałach reklamowych – oda do kobiecości. Na każdy flakon A la rose złożyło się m.in. 250 róż z Grasse, specjalnego, wyjątkowego dla perfumiarzy gatunku róży stulistnej. Prócz tego Kurkdjian zastosował esencję z klasycznej róży bułgarskiej, tak więc wykorzystał esencje z dwóch gatunków róży, przez co (a także w wyniku odpowiednio dopracowanej formuły) różana nuta obecna jest przez cały czas trwania zapachu na skórze.

rose_pink_grasse_provence

A la Rose to śliczny, delikatny i zwiewny zapach różany o niezwykłej lekkości, nadanej na początku przy pomocy cytrusów, które w sercu zapachu odsłaniają zielony akord fiołkowy. Tak więc w pierwszych minutach czujemy różę bułgarską podaną na świeżo, rześko, soczyście zielono. W sercu – obok fiołka – Francis zamontował też świeżą, nieco zieloną i nieco wodną nutę magnolii, która odpowiednio wzmacnia efekt świeżej lekkości. W pierwszych kwadransach A la Rose przypomina mi Kashan Rose od The Different Company. Podobny, świeżo zielono-różany efekt. Z czasem róża nabiera nieco charakteru, staje się bardziej stricte różana, niż zielona. To czas gdy epatuje stulistna róża z Grasse. Baza zapachu jest zmysłowo zadziorna poprzez obecność cedru połączonego z piżmami i echem po różanym temacie.

A la Rose to takie małe zapachowe arcydzieło i choć jest wręcz do bólu poprawne polityczne, przyjemne i harmonijne (cóż w tym złego?), to mnie właśnie  zachwyca tą perfekcją i doskonałym wyważeniem, bez popadania w różaną ciężkość. Zapach jest bardzo kobiecy, współczesny, doskonały na wiosnę czy lato, gdyż idealnie wpisujący się w soczystą zieleń i wszechobecne kolorowe kwiaty.

a la rose

nuty głowy: róża damasceńska z Bułgarii, bergamotka z Kalabrii, pomarańcza z Kalifornii

nuty serca: akord fiołka, magnolia

nuty bazy: cedr, akord piżma, róża stulistna z Grasse

twórca: Francis Kurkdjian

rok wprowadzenia: 2015

moja ocena zapachu: ****

 

Eau de Italie – Paestum Rose – drewniana róża 

Gdy perfumy podpisuje Bertrand Duchaufour, nic nie może być zwyczajne. I nie jest. Powstałe dobre siedem lat temu Paestum Rose zaskakuje odważnym połączeniem róży z nutami drzewnymi i kadzidłem, dając w efekcie uniseksowy zapach drzewny z różaną dominantą, który pachnie jak nic innego. Mistyczna, tajemnicza róża.

wooden rose

Początek jest przyprawowy: dwa gatunku esencji z pieprzu oraz kolendra górują nad owocową nutą dawany i wprowadzają różano-kadzidlany temat serca. Ten podbudowany solidną drzewno-kadzidlaną bazą trwa na skórze kilka godzin. Istotnym składnikiem przydającym zielonej suchej drzewności jest znany z m.in. Timbuktu L’Artisan Parfumeur tego samego autora papirus. Nie będzie raczej dla nikogo zaskoczeniem, gdy napiszę że Paestum Rose pachnie jak żadne inne znane mi perfumy. To część małego olfaltorycznego wszechświata Bertranda Duchaufoura, który nie ma swych odpowiedników nigdzie poza nim. Arcy-oryginalność, arcy-unikatowości, słowem… genialność. Świetne pachnidło.

paestum rose

 

nuty głowy: dawana, czarny i różowy pieprz, kolendra

nuty serca: turecka róża, kadzidło, osmantus

nuty bazy: mirra, opopopnax, papirus, wenge

twórca: Bertrand Duchaufour

rok wprowadzenia: 2008

moja ocena zapachu: *****

 

 

 

Frederic Malle – Lipstick Rose – różana szminka

lipstick old commercial

Perfumiarz Ralf Schwieger ma bardzo miłe zapachowe wspomnienie swojej matki z czasu, gdy ten był jeszcze małym chłopcem. Gdy nachylała się nad jego łóżkiem, by dać mu całusa na dobranoc, czuł zapach jej różanych perfum zmieszany z pudrową wonią szminki. To wspomnienie stało się inspiracją dla stworzenia niezwykłego pachnidła dla Frederica Malle i jego Editions de Parfums. Lipstick Rose to tak sugestywne połączenie zapachu róży z pudrowym zapachem szminki (połączenie piżma, wanilii i akordu ambrowego), że właściwie nic więcej nie zostało tu do dodania, no może poza tym, że są to moim zdaniem piękne i bardzo zmysłowe oraz unikatowo pachnące kobiece perfumy, które mimo bardzo współczesnej daty powstania, emanują niezwykłą nostalgią i tęsknotą za ukochaną kobietą. Piękne.

malle lipstick

 

nuty głowy: grejpfrut

nuty serca: róża, fiołek

nuty bazy: piżmo, wanilia, wetiwer, ambra

twórca: Ralph Schwieger

rok wprowadzenia: 2000

moja ocena zapachu: *****

 

 

 

Serge Lutens La Fille de Berlin – róża szkarłatna

Różana esencja rozjaśniona cytrusem i wprawiona w ruch molekułami różowego pieprzu to pierwsze wrażenie zaraz po aplikacji La Fille de Berlin. Róża jest tu bardzo sugestywna, niemal namacalna, dostojna i esencjonalna. W sercu zapachu pojawia się nuta owocowo-zielona, która źródła opisują jako akord fiołka. Ale równie dobrze mógłby to być liść czarnej porzeczki lub nawet osmantus. Co ciekawe, w miarę upływu czasu z różano-zielonej esencji zaczynać sączyć się delikatna nuta żelazo-podobna, co w połączeniu z sugestywną barwą cieczy, chcąc nie chcąc kojarzy mi się z zapachem krwi. Ale to bardzo subiektywne skojarzenie, no i nuta ta jest dość subtelna i raczej nie trwa długo. Finisz jest ambrowo-piżmowy z wciąż wyczuwalnym różanym echem. Nie stanowi odrębnego etapu, raczej utrwala główny temat. Pozostawia uczucie różanego spełnienia, bowiem La Fille de Berlin to zapach różany wyjątkowej urody. Róża szkarłatna, soczysta, esencjonalna, głęboka, poruszająca…

Scarlet_rose

La Fille de Berlin to także jedno z najlepszych w ostatnich latach pachnideł duetu Lutens/ Sheldrake. Mimo siłą rzeczy ogranego przecież różanego tematu prezentuje ciekawy pomysł (doskonale zresztą zrealizowany) oraz świetną jakość przy wyraźnej projekcji i bardzo dobrej trwałości. Bravo Monsieurs!

LAFILDBERM

główne nutyróża, fiołek, różowy i czarny pieprz, ambra, piżmo

twórca: Christopher Sheldrake

rok wprowadzenia: 2013

moja ocena zapachu: *****

 

Vero Profumo Rozy Eau de Parfum – róża retro 

Każdy zapach w tym zestawie jest na swój sposób wyjątkowy i każdy bez wyjątku zasługuje na uwagę jako doskonałe pachnidło składające hołd róży. Rozy ma w nim jednak miejsce szczególne. Po pierwsze dlatego, że jest debiutem na Perfumowym Blogu niszowej marki Vero Profumo, prowadzonej przez perfumiarkę Vero Kern, od której na początku swej kariery uczył się perfumiarskiego fachu Andy Tauer, a o której twórczości mam nadzieję wkrótce napisać osobny wpis na blogu. Ale przede wszystkim dlatego, że Rozy to – podobnie jak pozostałe pachnidła Kern – perfumy zupełnie wyjątkowe. Przy pierwszym kontakcie uderzają niedzisiejszym stylem, jakby powstały lat temu 70 lub 80. Druga ich cecha to wyraźna naturalność formuły i składników, co jest zresztą atutem nie tylko Rozy. Vero Kern przyznaje w wywiadach, że jej pachnidła w nadzwyczaj dużym procencie bazują na ingrediencjach pochodzenia naturalnego. Fakt – nie ona jedna to mówi. Ale jej akurat wierzę. Koneserski nos jest w stanie to wyczuć.

Rose1

Rozy to róża przybrana z jednej strony nutami owocowymi (brzoskwinia i maracuja), z drugiej kwiatowymi (lilak, hiacynt). Stąd początkowo czujemy złożony akord, w którym róża owszem zaznacza już swoją obecność, ale jest ona pięknie zmodyfikowana w kierunku różano-kwiatowo-owocowej świeżości, doprawionej subtelnie estragonem. Dopiero z czasem ewoluuje w bardziej tradycyjnie różany zapach. Wówczas też pojawia się mydlano-pudrowa nuta zgrabnie dosłodzona miodem, przydająca Rozy tego retro charakteru. Całość kompozycji oparta jest dość tradycyjnie na esencji z sandałowca. Rozy to prześliczne i oryginalne pachnidło, skarb dla tych, którzy poszukują w perfumach ich dawnej chwały, ich dawnego naturalnego piękna. Jakie to szczęście, że istnieje i tworzy ktoś taki, jak Vero Kern.

rozy_vero_profumo_edp

główne nuty: brzoskwinia, maracuja, róża, hiacynt, lilak, estragon, miód, drewno sandałowe, nuty pudrowe

twórca: Vero Kern

rok wprowadzenia: 2014

moja ocena zapachu: *****