Boucheron Collection – kolekcja ekskluzywna

Boucheron Collection

Boucheron zaprezentował w zeszłym roku kolekcję sześciu wód perfumowanych, poświęconych popularnym perfumeryjnym akordom. Znajdziemy w niej pachnidła osnute wokół nut kwiatowych: neroli, tuberozy, irysa, drzewnych: oud, kulinarnych: wanilia i – rzecz jasna – zapach ambrowy. Perfumy zostały skomponowane przez bardzo znanych perfumiarzy i zamknięte w bardzo eleganckie flakony podkreślające wyjątkowość tej kolekcji.

 

jean-christophe-herault-full

Jean-Christophe Herault przygotował Ambre d’Alexandrie, w którym klasyczny, podręcznikowy wręcz akord ambrowy zbudowany z labdanum, benzoiny i wanilii został subtelnie urozmaicony nutą „oparów z shishy”, co w praktyce pachnie jak subtelna, słodkawa nuta tytoniowa, która wszakże nie dominuje aromatu, a jedynie ładnie go ubogaca. Suma summarum przyjemny i wcale nie nudny ambrowiec.

główne nuty: ambra, tytoń fajkowy

BCH_COLLECTION_AMBRE_PACKSHOT_BD

Nathalie_lorson

Nathalie Lorson opracowała Iris de Syracuse, który obok Oud de Carthage jest moim  ulubionym z całej kolekcji. Początkowo świeży, z czasem bardziej ciepły i zmysłowy, ładnie oblany heliotropem, wzmocniony paczulą zapach, w którym irysowy temat trwa od samego początku do niemal końca, nie popadając ani przez chwilę w przesadną ziemistość czy „marchewkowość”. Bardzo ładna, harmonijna, zupełnie niekontrowersyjna, przekonująca i – co ważne – uniseksowa – kompozycja.

główne nuty: irys, heliotrop, paczula, wanilia

BCH_COLLECTION_ IRIS_PACKSHOT_BD

 

Nathalie Lorson jest również autorką Vanille de Zanzibar, naprawdę uroczego, zmysłowego i wcale nie słodkiego zapachu z wanilią z Bourbon w centrum. Aromat jest lekko pikantny, lekko drzewny i tylko odrobinę słodki, raczej linearny, układa się w zapach tzw. „drugiej skóry”. Może nie ekscytujący, ale naprawdę przyjemny.

główne nuty: wanilia, balsam Peru, heliotrop, piżmo, drewno sandałowe

 

BCH_COLLECTION_VANILLE_PACKSHOT_BD

fabrice-pellegrin

Fabrice Pellegrin podjął się zadania włączenia do kolekcji pachnidła, które miałoby – jak domniemam – stawić czoła takim pozycjom, jak Neroli Portofino Toma Forda czy Mediterranean Neroli Ermenegildo Zegny i całej masie podobnych „klonów”, próbujących uszczknąć coś z – chyba dość niespodziewanej – popularności pachnidła Rodrigo Flores-Rouxa. Z niewielkim powodzeniem, moim zdaniem. Neroli d’Ispahan, przy całej swojej poprawności i uporządkowanej urodzie podanego na ciepło i gęsto akordu kolońskiego, jest w mojej ocenie zbyt mało zdecydowany, zbyt zachowawczy… Czy ja wiem? Po prostu chyba za wiele jest tego typu – różnej jakości – pachnideł na rynku próbujących się z Neroli Portofino... O ile Zegna – moim zdaniem – sprostał, a nawet wg mnie przewyższył mega-seller Toma Forda, o tyle Boucheron raczej chyba nie zakwalifikuje się nawet do eliminacji.

główne nuty: neroli, czystek, kardamon, piżmo, ambrox, paczula

BCH_COLLECTION_NEROLI_PACKSHOT_BD

 

Dominique Ropion

Dominique Ropion zapewnił w kolekcji pachnidło oudowe. Tak jest. Ten sam, który stworzył jedne z najdoskonalszych perfum z oudem w centrum (mowa o słynnym już The Night dla Frederica Malle).  Tyle, że Oud de Carthage to zupełnie „inny zwierz”, który mimo ewidentnej suchej nuty drzewnej, akcentów miodowych i żywicznych, jako całość, emituje aurę, która mi nieodłącznie kojarzy się z ….. Homme Costume National – tego samego autora zresztą. Jeżeli więc ktoś zna ten zapach, to tu może spodziewać się czegoś do pewnego stopnia podobnego, tyle że przyprawowość tamtego została tu zastąpiona suchą drzewnością i kadzidlanością. Oud de Carthage to – po namyśle – jednak mój ulubieniec z tej kolekcji.  Solidne, dobrze projektujące i trwałe oraz całkiem oryginalne pachnidło drzewne o nieco chyba jednak bardziej męskim charakterze, niż wszystkie pozostałe.

główne nuty: kadzidło, miód, labdanum, oud, skóra

BCH_COLLECTION_OUD_PACKSHOT_BD

christopheraynaud-1180x625

Christophe Raynaud stworzył Tubereuse de Madras, całkiem unikatowe ujęcie tego kwiatowego aromatu, bo w istocie swoje nie jest to tzw. soliflore, czego można by się spodziewać po nazwie. To pełnoprawne i wielowątkowe, jednocześnie raczej świeże i lekkie pachnidło białokwiatowe, w którym akord tuberozy został otoczony zielonością fiołkowego liścia i kolońskim akcentem kwiatu pomarańczy i posadowiony na klasycznej bazie z wanilii i sandałowca. Tubereuse de Madras to najbardziej ewidentnie kobiece pachnidło kolekcji Boucheron. Ładne, ale nic ponad to.

główne nuty: kwiat pomarańczy, liść fiołka, ylang ylang, tuberoza, wanilia, drewno sandałowe

BCH_COLLECTION_TUBEREUSE_PACKSHOT_BDGdybym miał podsumować zapachy wchodzące w skład Boucheron Collection jednym słowem, byłoby to: poprawne. Wszystko się tu zgadza i wszystko jest na swoim miejscu.  Zapachy są wykonane zgodnie ze sztuką. Czuć w nich niezłą jakość składników (choć nie ma tu mowy o poziomie ekskluzywnych kolekcji Chanela czy Diora), ale czuć też sztampę i rutynę w realizacji poszczególnych tematów. Poza ropionowskim Oud de Carthage brakuje mi w nich „osobowości”, charakteru i pazura. Ale być może takie właśnie miały być – do szpiku kości poprawne…

Reklamy

Zegna Essenze „Florentine Iris”

Nuta irysa w perfumach dedykowanych mężczyznom stała się faktem dopiero w momencie premiery przełomowego Dior Homme w 2005 roku. Tamta wyjątkowa kompozycja Oliviera Polge’a (obecnie Chanel) odważnie przesunęła granice tego, co w perfumach uważane było za męskie.

Odtąd irys w perfumerii zaczął być postrzegany jako pełnoprawna nuta uniseks, a perfumy męskie ją zawierające może nie wysypały się jak grzyby po deszczu, ale zaczęły pojawiać się w skierowanej do panów ofercie co odważniejszych marek. Pozyskiwana z kłącza irysa esencja, jakkolwiek należąca do najcenniejszych we współczesnej perfumiarskiej palecie, nie należy do łatwych w obróbce, gdy chodzi o kompozycję perfumeryjną. Ma w sobie „wrodzoną” elegancję i wprowadza chłodny dystans. Sprawdza się więc najlepiej w kompozycjach formalnych, a nawet wieczorowych. W takim właśnie ujęciu zaproponowała nam go marka Zegna w należącym do kolekcji butikowej Zegna Essenze pachnidle Florentine Iris (bo wiadomo przecież, że jak irys, to tylko ten z Florencji). Zapach ten skomponował nie byle kto, bo sam Jacques Cavallier, od pewnego czasu (mniej więcej od momentu ogłoszenia go nadwornym perfumiarzem Luis Vuitton) używający dwuczłonowego nazwiska Cavallier-Belletrud.

Jacques-Cavallier-Belletrud_1452

Florentine Iris od początku wyraźnie emituje irysową nutę, mocno zaokrągloną, obrobioną, zrównoważoną jaśminem, tak że nie epatuje ona ani naturalną ziemistością, ani wilgotną drzewnością, ani sławetną marchewkowością. Irys został połączony z pokrewnym olfaktorycznie fiołkiem (iodine), co – jak sądzę – przydało zapachowi nieco zielonej świeżości.  Ten irysowo-fiołkowo-jaśminowy tercet podlany został sowitą dawką piżm, które zadziałały tu niczym warstwa werniksu końcowego na malowidle, spajając elementy i nadając całości głębi. Pachnidło jest bardzo eleganckie, formalne, wręcz wieczorowe. Bardzo dobrze się je nosi. Ma elegancką obecność, gwarantuje miły i długotrwały ogonek, bez zaczepiania przechodniów. Reasumując – bardzo solidne pachnidło o ponadprzeciętnej urodzie i dyskretnej elegancji. Nie przypomina przy tym (i to dobrze) Dior Homme, a – jeżeli już – to bardziej kojarzy mi się z Prada L’Homme poprzez obecne w obu zapachach kwiatowe, trochę pudrowe, mogące uchodzić z nieco (a jednak) kobiece akcenty.

zegna_iris

dominujące nuty: irys, jaśmin, piżmo

twórca/nos: Jacques Cavallier-Belletrud

rok premiery: 2012

moja ocena:

zapach: 5,0/ trwałość: 5,0/ projekcja: 4,0

podobne zapachy: Prada L’Homme EDT

Parfum d’Empire „Le Cri de la Lumière” – płacz światła, uśmiech kobiety…

Najnowsza perfumowa propozycja Marca-Antoine’a Corticchiato – Le Cri de la Lumière – to perfumy niezwykle kobiece i zmysłowe, a przy tym zaskakująco nowoczesne, jak na raczej klasyczny styl tego utalentowanego perfumiarza. Zadziwiają też niecodzienną konstrukcją, zachwycając przy tym wyraźną ewolucją na skórze.

 

Le Cri de La Lumière (Płacz światła – cóż za poetycka nazwa!) zbudowane są z pięciu zasadniczych nut-składników. Intro zawdzięcza swoje niecodzienne brzmienie ketmii piżmowej zwanej roślinnym piżmem. Ta pozyskiwana z nasion indyjskiego hibiskusa (Abelmoschus moschatus) esencja ma niezwykły, lekko roślinny, lekko piżmowy i jednocześnie subtelnie owocowy charakter, który niemal w pełnej okazałości można podziwiać w opisanym niegdyś przeze mnie pachnidle Peruvian Ambrette z serii Essenze Zegna. Także i tu ta nuta jest wyrazista i bardzo naturalna. Jej wysunięcie na przód zapachu jest zabiegiem tyleż rzadkim, co odważnym. Składnik ten bowiem zwykle buduje bazę perfum – niczym piżmo – pogłębiając i utrwalając przewodnią nutę. Tu początkowo stanowi jego pierwszy plan, co czyni otwarcie Le Cri de la Lumière zaskakującym i dość wymagającym. Od razu wiadomo, że jest to pachnidło adresowane do bardziej wyrobionej klienteli, jak zresztą cała oferta Parfum d’Empire.

Dla niewprawnego nosa aromat ten może okazać się przeszkodą nie do przeskoczenia. Byłoby szkoda, gdyż Le Cri de La Lumière – niczym świetnie napisana książka – z czasem odsłania przed nami swoje kolejne rozdziały. Im dalej, tym są one piękniejsze i prowadzą do prawdziwie uroczego finału.

Parfum d'Empire Le Cri 03

Ketmia piżmowa została połączona z bardzo naturalnie do niej pasującą nutą irysa. Ten niezwykle cenny składnik przydaje początkowej fazie powagi i wyrafinowanej elegancji. Wiadomo – irys, nuta jedyna w swoim rodzaju, dystyngowana, pudrowo-kwiatowo-ziemista. Słowem – niesamowita, natychmiast wprowadzająca aurę szyku, wyrafinowanej elegancji, dystansu. Mijają pewnie kolejne dwa kwadranse, gdy do nozdrzy zaczyna – zupełnie niespodziewanie – docierać aromat w swej proweniencji równie klasyczny, jak irys, podany wszakże w zdecydowanie bardziej współczesny sposób. Od tej chwili Le Cri de La Lumière stopniowo traci swą poważną minę i zaczyna się do nas zalotnie uśmiechać…

Parfum d'Empire Le Cri

Oto w jego sercu posadzono piękną i oszałamiająco wonną różę turecką, którą oblano sporą porcją piżm na subtelnym drzewnym fundamencie, zbliżając się w ten sposób do sygnatury jednych z moich absolutnie ulubionych kobiecych perfum – For Her od Narciso Rodrigueza! Mówcie co chcecie, ale to dzieło Christine Nagel i Francisa Kurkdjiana to perfumy genialne i zupełnie ponadczasowe w swej obezwładniającej kobiecości! Co prawda Corticchiato przedstawił ten przecudny, niezwykle kobiecy i zmysłowy akord w nieco mniej spektakularny i bardziej ostrożny sposób, ale wciąż przepiękny.

Kto więc nie przetrwał ketmii i irysa w pierwszej godzinie, ten nie będzie miał szczęścia zaznać zapachowej rozkoszy serca. Dlatego – na boga – nie oceniajmy tych perfum po ich otwarciu, ani nawet po pierwszych 3-4 kwadransach, bo to w tym przypadku kardynalny błąd!

Le Cri de La Lumière zostały stworzone po ty, by je powoli, krok po kroku kontemplować i podziwiać ich zmieniający się aromat. Wspomniany uroczy różano-drzewno-piżmowy akord utrzymuje się na skórze całkiem długo, powolutku gasnąc, nie będąc wszakże ani przez chwilę jazgotliwym czy narzucającym się. Elegancja i umiar ponad wszystko.

Le Cri de La Lumière urzekło mnie. To perfekcyjnie i precyzyjnie skonstruowane pachnidło zawiera w sobie różne oblicza kobiecości – począwszy od tej nieco dzikiej, nieokrzesanej, poprzez wyniosłą i onieśmielająco piękną, aż po romantyczną, namiętną, zmysłową i uśmiechniętą. Tej ostatniej jest w Le Cri de La Lumière najwięcej. I to pewnie dlatego tak te perfumy polubiłem…

 

Parfum d'Empire Le Cri 04

 

główne nuty: irys, ketmia piżmowa, róża turecka, piżmo, nuty drzewne

twórca/nos: Marc-Antoine Corticchiato

moja ocena:

zapach: 5,0/ trwałość: 4,5/ projekcja: 4,0-3,5

Nicolai Parfumeur Createur – francuski szyk (2): „Ambre Cashmere Intense” i „Cuir Cuba Intense”

Przy okazji 25 lecia powstania firmy Parfums de Nicolai na jej czele stanął Axel De Nicolai – syna Patrici i jej męża Jeana-Louisa. Tak rozpoczęła się nowa era w historii tej wyjątkowej paryskiej marki przemianowanej dla podkreślenia tej cezury na Nicolai Parfumeur Createur.

 

Ambre Cashmere Intense

Pierwszym wspólnym projektem Patrici i Axela był zapach Ambre Cashmere Intense, należący do kolekcji Intense. Zanim dotrzemy do jego ambrowej bazy, wita nas wibrujący akord otwarcia, z wyraźnym czarnym pieprzem i bursztynowym, subtelnym akordem słodko-cytrusowym. W tle pobrzmiewa już oczywiście ambrowy temat zapachu. Najpierw jednak ujawnia się kaszmirowe serce kompozycji – pikantne goździkiem, nieco drzewne i orientalne dzięki użytej z mistrzowskim wyczuciem paczuli, z przez pewien czas wyraźną nutą irysa. Akord serca to przykład kalejdoskopu zmieniających się aromatów – za każdym razem, gdy zbliżamy nozdrza do spryskanej Ambre Cashmere skóry, czujemy nieco inny układ tych samych kolorów. Raz z przodu jest paczula, raz irys, innym razem pojawia się przebłysk ambry, a nawet wspomnienie mandarynki. Akord głębi jest stabilny, spokojny, a nawet nieco… nudny. Całość pachnie gorzko-ambrowo i bardzo w stylu Patrici de Nicolai – elegancko, wyrafinowanie, klasycznie – bez oglądania się na aktualne trendy i bez nadużywania syntetycznie brzmiących nut.  Jedynym nowoczesnym elementem jest… pieprz w otwarciu. Ogólnie – to bardzo solidny zapach, dedykowany raczej tym, którzy poszukują w perfumach spokojnego wyrafinowania i klasy, niż tym, którzy penetrują niszę w poszukiwaniu wow factor.

Ambre-Cashmere-30ml-800x1000

nuty głowy: czarny pieprz, mandarynka, cytryna

nuty serca: irysa, fiołek, goździk

nuty bazy: wanilia, labdanum, benzoina, tonka, paczula, drewno sandałowe, piżmo, ambra

perfumiarz: Patricia de Nicolai

rok premiery: 2015

moja ocena w skali 1-6:

zapach: 4,5/ projekcja: 4,0/ trwałość: 4,5

 

Cuir Cuba Intense

To nieco bardziej dynamiczny i zniuansowany zapach w porównaniu z Ambre Cashmere. Trzeba od razu zastrzec, że ma on ewidentnie męski charakter. No i pachnie inaczej, niż się tego spodziewałem – sądząc po nazwie. „Cuir” – skóra – nie jest tu obecna w formie, w jakiej zwykłem ją spotykać w perfumach. Powiem więcej – nie zidentyfikowałem tu skórzanej nuty. Pole do popisu olfaktorycznej wyobraźni? Może. „Cuba” zaś jednoznacznie wskazuje na wątek tytoniowy. I rzeczywiście – dość surową nutę tytoniu można zidentyfikować w głębi kompozycji, ale – znów (jak to u PdN) – jest ona zupełnie inna od tych, jakie znam z wielu perfum z tytoniem w nazwie i – rzekomo – składzie. Patricia de Nicolai ma swój własny styl i po raz kolejny to udowodniła. Zanim jednak dotrzemy do tytułowego tytoniu, autorka najpierw zaskakuje nas wstępnym, bardzo aromatycznym i kontrastowym akordem z dominująca lukrecją i anyżem, uzupełnionymi miętą i złagodzonymi esencją z cytryny. Początek jest naprawdę niecodzienny i bardzo intensywny, a nawet nieco szorstki. Aromat z czasem układa się na skórze, odsłaniając do granic możliwości francuskie serce, zbudowane z samych prowansalskich dobroci: szałwia, lawenda, geranium i dominująca, świetnie komponująca się z anyżem kolendra. Ten klasyczny kwartet Patricia połączyła z delikatnymi kwiatami – ylang i magnolią, które nie tyle ujawniają się, ile dodają sercu łagodności. Nad wszystkimi tymi składnikami góruję jednak nuta tytoniu połączona z lukrecją.

I taka jest sygnatura Cuir Cuba: aromatyczny, nieco ziołowy tytoń z delikatnie anyżową lukrecją.

Baza jest tytoniowo-drzewna, pogłębiona przez piżma i odrobinę cywetu. Całość jest fenomenalna i niebywale klasycznie brzmiąca, z początku bardzo ekspansywna, później emanująca eleganckim ogonem, trwająca na mojej skórze dobrze ponad 8 godzin.

Po gruntownym przetestowaniu Cuir Cuba Intense, będąc jednocześnie wielbicielem ponadczasowej elegancji New York (także w wersji Intense) i znając – fakt, że pobieżnie, ale jednak – kilka innych perfum NPC – nie mam wątpliwości, kto dziś uosabia najpełniej tradycyjną francuską perfumerię. Tu wszystko jest takie, jakie być powinno. Aromaty są wyrafinowane, bardzo naturalne, ponadczasowo eleganckie, tradycjonalistyczne, zbudowane w klasyczną zapachową piramidę w większości z nut uznanych za tradycyjnie francuskie. Kunszt kompozycyjny jest tu bezdyskusyjny, jakość pachnideł nie do zakwestionowania, co nie może dziwić, gdy przypomnimy sobie, kim jest Patrica de Nicolai – krewną Jean-Paula Guerlaina, absolwentką ISIPCA z 1981 roku, tworzącą pachnidła pod własnym nazwiskiem od ponad 25 lat i stojącą od lat kilku na czele paryskiej Osmotheque – niezwykłego zupełnie muzeum, a nawet mauzoleum, w którym przechowywane są nie tylko formuły, ale także flakony z większością klasyków francuskiej perfumerii. Właściwa osoba na właściwym miejscu? Absolutnie tak. Trudno wyobrazić sobie kogoś innego. Reszta jest już wyłącznie kwestią gustu.

Cuir-Cuba-Intense-250ml-800x1000nuty głowy: anyż, lukrecja, cytryna, mięta

nuty serca: szałwia, lawenda, geranium, ylang, magnolia, kolendra

nuty bazy: tytoń, siano, paczula, cedr, piżmo, cywet

perfumiarz: Patricia de Nicolai

rok premiery: 2014

moja ocena w skali 1-6:

zapach: 5,0/ projekcja: 4,5/ trwałość: 4,5

Serge Lutens „Bas de Soie” – jedwabna wiosna

 

Zwykle słyszę i czytam o podobieństwie Bas de Soie do Chanel No. 19.

Nie znam na tyle dobrze perfum Henri Roberta, by to z przekonaniem potwierdzić. Jednak z kilkukrotnych testów klasycznej 19-ki, jakie w dłuższym okresie przeprowadzałem w perfumeriach, zapamiętałem intensywną zieloność galbanum i pudrowość irysa. Te elementy rzeczywiście odnajduję w Bas de Soie, ale po pierwsze – ich proporcje są tu inne (irys jest zawoalowany, galbanum z kolei jest mniej ewidentne niż w klasyku Chanela), po drugie zaś – jest tu jeszcze coś, czego w perfumach Chanela nie ma. Heliotropina. Ta słodka, słoneczna, migdałowa nuta dodaje całości nowego – hiacyntowego właśnie – wymiaru. Bo moim zdaniem w ten właśnie sposób perfumiarz zbudował akord hiacyntu – łącząc galbanum z heliotropem i być może z czymś jeszcze…

Mniejsza jednak o składniki. Liczy się przecież efekt końcowy. A ten jest w przypadku Bas de Soie bardziej współczesny, wyjątkowo uroczy i wcale nie typowo lutensowski. Owszem, czuć maestrię Sheldrake’a prowadzonego przez wyrafinowany gust Serge’a, ale w tym przypadku znalazły one odzwierciedlenie w czymś jasnym, radosnym, świeżym, dalekim od kontrowersji. Bezpretensjonalnym i pięknym swoją świeżą, niemal naturalistyczną, zieloną kwiatowością.

Z początku zielone, z czasem zielono-kwiatowe i pudrowe, o wyraźnej, czystej, mydlanej, świeżej aurze, Bas de Soie jawią się jako jedne z najśliczniejszych perfum Serge’a Lutensa. Łączą w sobie naturalistyczny element kwiatowy ze zmysłowym kobiecym podtekstem. Niczym wiosna lub kobieta w jedwabnych pończochach*. Albo i jedno i drugie.

silk-stockings-2

Chociaż – co ciekawe – gdy testuję Bas de Soie na papierku, po pewnym czasie zawsze czuję pewne podobieństwa także do klasycznego Grey Flannel Geoffrey Beene, głównie w wyniku połączenia nut zielonych z pudrowymi oraz poprzez tę mydlaną, czystą aurą. Oczywiście Szara Flanela jest dużo bardziej „nieociosana”, archaiczna, mniej ułożona, z wyraźną nutą fiołkową, której tu nie znajdziemy. Ale jednak pewnych podobieństw „gatunkowych” nie sposób nie zauważyć. Przy pewnej więc dozie nonszalancji także i facet mógłby nosić te perfumy. Tylko czy wypada mu odziewać się w jedwabne pończochy…?

lutens basdesoie

główne nuty: irys, hiacynt, galbanum, przyprawy, piżmo

perfumiarze: Serge Lutens/ Christopher Sheldrake

rok premiery: 2010

moja ocena w skali 1-6:

zapach: 4,5 / projekcja: 4,5/ trwałość: 4,0

 

*) bas de soie – z francuskiego: „jedwabne pończonchy”

Parle Moi de Parfum – opowiedz mi o perfumach

Intuicja perfumomaniaka podpowiadała mi, że w otwartym we wrześniu 2016 roku przy 10 RUE DE SÉVIGNÉ w Paryżu butiku Parle Moi de Parfum oferowane są warte uwagi pachnidła. Dlaczego?

parle-moi-de-parfum-boutique-02

Dlatego, że ta – zupełnie nowa na perfumowym firmamencie – marka jest wspólnym przedsięwzięciem rodziny o jakże znaczącym nazwisku, które nikomu interesującemu się na serio perfumami nie może być obce: Almairac. Oto klasyczny perfumowy family business, którego inicjatorem i mózgiem jest Benjamin Almairac, syn słynnego Michela Almairaca, perfumiarza- legendy, który swój talent i gigantyczne doświadczenie wykorzystuje komponując zapachy dla Parle Moi de Parfum. Ale to nie koniec, gdyż w powstanie i działalność butiku zaangażowani są także drugi syn Michela – Romain oraz żona perfumiarza Elisabeth.

Michel Almairac and Sidonie Lancesseur
Michel Almairac (na zdjęciu z perfumiarką Sidonie Lancesseur)

Pozwolę sobie przypomnieć, że Michel Almairac, Grassois z krwi i kości – to weteran perfumowego rzemiosła, mający ma na swoim koncie m.in. takie pachnidła, jak: Chopard Casmir, Davidoff Zino, Chopard Heaven, Gucci Rush, Gucci Pour Homme, JOOP! Homme, Armani Bois d’Encens, Burberry Men, Burberry Women, Bottega Veneta for Women, Bentley Absolute for Men, Dunhill Alfred Dunhill, Lalique Hommage a l’Homme Voyageur, Laura Biagotti Venezia, Paloma Picasso Minotaure czy Rochas Lui.

Michel w ten oto sposób przedstawia swoją motywację dla powstania Parle Moi de Parfum:

„Gdy spędzasz swoje życie wyobrażając sobie i komponując (zapachy) dla innych, prędzej czy później chcesz tworzyć wg własnych marzeń i dzielić się tym. W pierwszej kolejności ze swoimi dziećmi. Później z innymi.”

Benjamin wspomina, że od dawna marzył o tym, by w centrum Paryża stworzyć miejsce, w którym mógłby prezentować klienteli perfumy skomponowane przez ojca. Perfumową tematyką siłą rzeczy nasiąkał od dziecka, obserwując go podczas pracy, słuchając jego opowieści o składnikach, komponowaniu i perfumowym biznesie, więc ten kierunek rozwoju jego zainteresowań wydawał się  naturalny.

Benjamin Almairac
Benjamin Almairac (w środku)

Stworzony przez Almaiarców butik Parle Moi de Parfum („Opowiedz mi o perfumach”) nie jest jednak zwyczajnym sklepem z perfumami. Pracujący w nim młody chemik na bieżąco przygotowuje z dostępnych tu składników wonne mieszanki – wg napisanych przez Michela formuł – i napełnia nimi flakony, które następnie uzbraja w atomizer, zatyczkę i etykietę. W tym sensie to miejsce przypomina nieco butiki Le Labo, z tym, że u Almairaców – zgodnie z zawartą w nazwie dewizą – możemy dodatkowo dowiedzieć się o procesie komponowania i powstawania perfum, jak i o składnikach je budujących. Intencją twórców jest nie dorabiać żadnej ideologii do oferowanych produktów i koncentrować się wyłącznie na perfumach jako takich, otwarcie o nich mówiąc.

parle-moi-de-parfum-slide-1

Obecnie linia perfum składa się z ośmiu pozycji w koncentracji eau de parfum: 

Une Tonne de Roses / 8, Guimauve de Noël / 31, Flavia Vanilla / 82Totally White / 126, Cedar Woodpecker / 10, Milky Musk / 39, Tomboy Neroli / 65, Woody Perfecto / 107

Ich nazwy dość wyraźnie sugerują, z jakimi typami pachnideł mamy do czynienia i jakie nuty w nich dominują. Kończące nazwy liczby pozostają póki co tajemnicą. Nie sądzę, by – podobnie jak u Le Labo – oznaczały liczbę użytych składników. Michel Almairac znany jest z raczej krótkich i konkretnych formuł, więc użycie 107 czy 126 składników raczej nie wchodzi tu w rachubę. Co ciekawe i licujące z przyjęta przez twórców strategią, ta pierwsza ósemka to w istocie kompozycje, które Michel tworzył na przestrzeni ostatnich kilku lat z myślą o konkretnych zapytaniach od klientów, a które niestety – ku rozczarowaniu twórcy – nie zostały przez nich wybrane i powędrowały do szuflady. Michel nie chciał, by pozostały tam na zawsze, dał im więc życie pod szyldem Parle Moi de Parfum.

Uwielbiając drzewno-kadzidlane perfumy Almairaca (Gucci Pour Homme, Bentley Absolute for Men czy Armani Bois d’Encens) w pierwszej kolejności sięgnąłem po drzewną kompozycję Parle Moi de Parfum: Cedar Woodpecker / 10.

Przyznam się bez bicia, że – naiwnie i wbrew rozsądkowi – biorąc do ręki Cedar Woodpecker/ 10 liczyłem na jakieś tam choćby odległe powinowactwo do Pour Homme Gucci, choćby stylistyczne. Nie liczyłem na jego kopię, absolutnie nie! Ale może na bardziej wyrafinowaną, bardziej ekskluzywnie pachnącą kompozycję drzewno-kadzidlaną? Otrzymałem jednak coś zupełnie innego, na tyle oryginalnie pachnącego, że nieprzypominającego mi żadnych innych znanych mi perfum. Nie było mowy o rozczarowaniu. Raczej o miłej niespodziance.

Cedar Woodpecker/ 10 to minimalistyczna kompozycja drzewna, z dominującym duetem cedru i irysa oraz słodkimi cytrusami na wstępie. Wszystko to pogłębione i utrwalone bardzo solidną dawką piżm.

Początek przykuwa uwagę komfortową i ciepłą świeżością i luksusową aurą. Odrobina słodkich cytrusów nadaje mu nieco soczystości. Serce stanowi bardzo przyjemny i lekki akord drzewny z wyczuwalnym, bardzo naturalnie pachnącym cedrem (wedle źródeł na cedrową nutę złożyło się kilka różnych esencji), piżmami i dość skrzętnie wmiskowanym irysem, którego indywidualnie nie jestem w stanie tu poczuć.  Na pewno nie jest ziemisty, raczej minimalnie pudrowy. Głębia zapachu jest najpierw naturalnie drzewna, delikatna, raczej bliska skóry, później całkiem wyraźnie piżmowa. Piżma przypominają mi te z Claire de Musc Serge’a Lutensa, są czyste ale też minimalnie zwierzęce i pozostają na skórze na długo po tym, gdy wszystko inne już uleci.

Reasumując, Cedar Woodpecker/ 10 to zapach minimalistyczny, bez zbędnych ozdobników, z elegancką i naprawdę przyjemną sygnaturą. Pozostawia subtelny, ale intrygujący ogonek. Jego trwałość przekracza 8 godzin. Brakuje mu może trochę mocy i nasycenia, które – wydawać by się mogło – powinno wynikać naturalnie z deklarowanej koncentracji eau de parfum, ale obfitsza aplikacja minimalizuje ten mankament. Zdaję sobie zresztą sprawę, że dla wielu osób ta swoista aura zapachowego niedomówienia może być bardzo atrakcyjna. Nie każdy przecież gustuje w mocnych olfaktorycznych deklaracjach. Niemniej,  Cedar Woodpecker/ 10 ma w sobie coś, co powoduje, że im częściej go używam, tym chętniej po niego sięgam, tym lepiej mi się go nosi, tak jakby „wrastał” we mnie i stawał się moim zupełnie osobistym zapachem. Na czym to polega – nie wiem. Niektóre pachnidła tak mają, ale nie zdarza się to często. Tym bardziej miła to niespodzianka.

Do perfum Parle Moi de Parfum z pewnością jeszcze na blogu powrócę. Wszak na recenzję czekają jeszcze wetiwerowe Woody Perfecto /107 i różane Une Tonne de Roses/8,  a – kto wie – może także i pozostałe zapachy z ich oferty?

Parle moi Cedar

nuty: cytrusy, irys, cedr, piżma

perfumiarz: Michel Almairac

rok premiery: 2016

moja ocena w skali 1-6:

zapach: 4,5/ projekcja: 3,5/ trwałość: 4,5

 

Papillon Artisan Perfumes – rodzaj piękna

Artisanal perfumers to stosunkowo nowe określenie na coraz liczniejszą rzeszę perfumiarzy-amatorów, którzy tworzą swoje pachnidła w warunkach domowych, wykonując całość prac samodzielnie i oferując swoje olfaktoryczne dzieła w bardzo małych nakładach i wąskiej dystrybucji. Bardzo często twórcy ci bazują niemal wyłącznie na składnikach naturalnych, przez co ich perfumy mają zwykle charakterystyczny retro sznyt. Określenie artisanal perfumers powstało po to, by odróżnić tę grupę niezależnych twórców od tzw. perfumowej niszy, w której od lat funkcjonują znane marki, wspierane często przez potężny kapitał (choćby L’Artisan Parfumeur, Frederic Malle, Le Labo, By Killian, Amouage, Diptyque i wiele innych), a dla których kompozycje zapachowe tworzą zawodowi perfumiarze, a produkcja i dystrybucja odbywa się w szerokiej skali.

liz-moores-full

Liz Moores – twórczyni Papillon Artisan Perfumes – to doskonały przykład artisanal perfumer. Swoje kompozycje z pietyzmem tworzy w domowym atelier od 2010 roku, używając – jaką sądzę po ich charakterze – wyłącznie naturalnych esencji i absolutów. Jej pachnidła to efekt prawdziwej olfaktorycznej pasji. Jednocześnie to wspaniałe przykłady na to, czym może być współcześnie perfumeria artystyczna, tworzona w mikro skali, z pasją i zaangażowaniem oraz niewątpliwym talentem, którego Liz Moores nie można odmówić. Już na podstawie pierwszych czterech zapachów, jakie skomponowała, śmiało wymienię ją jednym tchem z takimi twórcami, jak Antonio Gardoni z Bogue Profumo, Angelo Orazio Pregoni z O’Driu Perfumes, Laurie Erickson z Sonoma Scent Studio czy Vero Kern z Vero Profumo.

 

Anubis – zamszowy szypr

Liz rozpoczęła pracę nad pierwszymi pachnidłami w 2010 roku nie myśląc jeszcze wówczas o stworzeniu własnej marki. Jak sama przyznaje, komponowała je wyłącznie dla siebie. Chciała zrealizować swoje zapachowe wizje i marzenia. Szczególnie pierwszy zapach – Anubis (z początku nazwany przez nią My Perfume) – miał bardzo osobisty charakter. Liz tworzyła go wyłącznie z myślą o sobie i zawarła w nim wszystkie elementy, które sama w perfumach kocha najbardziej: jaśmin w formie absolutu, dymne kadzidło frankońskie z odrobiną cytrusów, ziemisty różowy lotos, róża, szafran, kolejne „warstwy” żywic na bazie naturalnej wanilii i drewna sandałowego. Liz przyznaje, że praca nad tym zapachem była wyczerpująca, głównie ze względu na duże nagromadzenie w nim ingrediencji i nieustanne próby ich wzajemnego dostrojenia. W tym samym czasie rozpoczęła czytać książkę poświęconą Starożytnemu Egiptowi i zdała sobie sprawę, że 80% składników, jakich użyła w formule, to substancje, które były stosowane do mumifikacji zwłok. Ten swoisty punkt zaczepienia pozwolił Liz na większe ukierunkowanie swojej pracy nad tym zapachem oraz zainspirował ją do nadania mu konkretnej nazwy: Anubis (egipski bóg mumifikacji i życia pozagrobowego).

 Anubi bóg

Anubis rzeczywiście robi wrażenie mocno złożonego, w przewadze jednak ze składników okupujących dolne rejestry olfaktoryczne. Wyczuwam w nim głównie barytonowy akord żywiczny, odrobinę trudnej do zidentyfikowania kwiatowości (lotos) i całkiem wyraźny akord skórzano-zamszowy z szafranową posypką. Wszystko to układa się w coś w rodzaju skórzanego szypru. Anubis trzyma się blisko skóry przez bardzo długi czas. Zapach ma niewątpliwy urok, a wiodący aromat ma  w sobie coś intrygującego. Jednocześnie jednak czuć, że to debiut i to chyba trochę „przekombinowany”, przez co zbyt mocno monolityczny, jednowymiarowy, tak jakby przesadnie obfite nagromadzenie wszystkich ulubionych przez Liz składników przekroczyło masę krytyczną i miast ich synergii otrzymała ich wzajemne znoszenie się. Niemniej efekt końcowy – szczególnie jak na debiut – jest naprawdę wart uwagi i nie dziwi jego powodzenie. Już na etapie debiutu twórczość Liz Moores została zresztą zauważona i doceniona, a Anubis został w 2015 roku finalistą w konkursie The Fragrance Foundation w kategorii Najlepszy Nowy Zapach Niezależny.

papillon-anubis

główne nuty: egipski jaśmin, różowy lotos, zamsz, nieśmiertelnik, kadzidło, szafra

 

Tobacco Rose – róża na wilgotnym sianie

Liz wspomina, że gdy nosiła Anubis, jej znajomi często pytali ją o jej perfumy. W efekcie zaczęła zaopatrywać ich w małe flakoniki. Zarobione w ten sposób pieniądze pozwoliły jej na sfinalizowanie prac nad drugim zapachem, o którym marzyła – z różą w centrum. Tobacco Rose zostało zainspirowane wonią róż rosnących w ogrodzie Liz, które potężna burza jednej nocy pozbawiła życia. Liz nie chciała komponować kolejnego wesołego, świeżego, „zwykłego” zapachu różanego. Zależało jej na uwzględnieniu tych bardziej mrocznych aspektów życia kwiatu i życia w ogóle – cierni, kolców, śmierci, rozkładu. Stąd prócz wzmocnionych geranium dwóch różanych absolutów – z róży stulistnej i damasceńskiej – użyła pochodzącego z Włoch absolutu z siana, wosku pszczelego i specjalnego akordu piżmowego, nadającego całości głębi. Co ciekawe, w formule Tobacco Rose nie ma grama tytoniu, natomiast tytoniową nutkę zawiera wspomniany absolut z siana.

bulgarian-rose

Tobacco Rose to róża niebanalna i w swej unikatowości naprawdę piękna. Aromat jest gęsty, a różany akord jest nieco zielony i ziemisty, wyraźnie złamany trawiasta nutą siana i pogłębiony akcentami animalnymi pochodzącymi z wosku pszczelego i szarej ambry. Mech dębu wraz z sianem budują quasi-szyprowe tło. Zapach ładnie układa się na skórze i przez wiele godzin emanuje wyraźnym różano-drzewnym, lekko animalnym aromatem, który zdecydowanie zapada w pamięć. Dzięki aspektowi drzewnemu, jak sądzę, Tobacco Rose tak dobrze koresponduje również z męską skórą. Zapach jest bardzo intensywny i ekspansywny oraz bardzo trwały.

papillon-tobacco

główne nuty: róża bułgarska, róża majowa, geranium, mech dębowy, wosk pszczeli, siano, szara ambra

 

Angélique – irysowy pył

Ostatnim z debiutanckiego tercetu jest Angélique, będący wedle słów Liz wyrazem uwielbienia dla rosnących w jej ogrodzie kwiatów Iris Pallida i jednocześnie hołdem dla jej ukochanych dzieci. Perfumiarka przyznaje bowiem, że gdy pierwszy raz w życiu powąchała irysowy konkret, było to dla niej bardzo poruszające przeżycie. Ta niezwykła woń odtąd kojarzy jej się melancholijnie z zapachem skóry jej dzieci.

iris_pallida_2290506a_1000px

Angélique otwiera się jednym z najpiękniejszych irysów, jakie dotąd spotkałem. Lekko pudrowy, lekko drzewny, odrobinę „marchewkowy”, niezwykle naturalny. Emanuje spod niego delikatny, kwiatowy akord, który na dobre ujawnia się po tym, jak już opadnie złocisty irysowy pył. Subtelną drzewną bazę tego delikatnej urody zapachu budują kadzidło i cedr. Obok najdoskonalszej jakości konkretu z irysa (Liz przyznaje, że używa najlepszego dostępnego na rynku gatunku konkretu z Iris Pallida), w formule Angélique zastosowała jeszcze kilka innych kwiatowych ingrediencji: mimozę, osmatus i Champaca. Całość zdecydowanie wyróżnia się wysublimowaną, kruchą urodą i kobiecą delikatnością, a szlachetna woń kłącza irysa przydaje Angélique luksusowej aury.

papillon-angelique

główne nuty: osmantus, biała Champaca, irys Pallida, mimoza, kadzidło, cedr

 

Salome – piękność nocy

Ostatnim jak dotąd zapachem skomponowanym przez Liz Moores jest jej chyba najbardziej sławne i docenione, a w niektórych koneserskich kręgach wręcz otoczone kultem Salome z 2014 roku. No bo jeżeli zachwycił się nim sam Luca Turin, pisząc entuzjastyczną recenzję na łamach arabia.style.com, nie wspominając o rzeszy zachwyconych znanych perfumowych bloggerów, to coś musi być na rzeczy. Gdy do tego dodamy nominacje w dwóch kategoriach FIFI Awards 2016 oraz nagrody Art and Olfaction Awards i czytelników portalu Basenotes, to o przypadku nie może być mowy. Jak wspomina Liz, chciała tym razem stworzyć coś głęboko zmysłowego, ale jednocześnie prowokującego, odrobinę kontrowersyjnego, bez popadania jednak w skrajności, tak by były to wciąż dobrze noszące się perfumy. Zależało jej, by był to klasyk na podobieństwo tych sprzed epoki IFRA. Długo poszukiwała odpowiednich składników i odpowiednich relacji pomiędzy nimi. Efekt przeszedł chyba także jej najśmielsze oczekiwania. Narodziła się Salome – kobieta piękna i niebezpieczna zarazem…

salome

Absolut z jaśminu, turecka róża i esencja z kwiatu pomarańczy tworzą klasyczny kwiatowy trzon Salome. Od góry zapach rozjaśnia duet bergamotki i gorzkiej pomarańczy. Ten z natury przyjazny i przyjemny aromat Moores postanowiła złamać ciemnym tytoniem i sianem oraz ocieplić żywicą styraxową i dębowym mchem. W ten sposób nadała Salome charakteru klasycznego kwiatowego szypru. Ale to nie koniec. Kropką nad i jest tu wyrafinowany akord animalny, złożony z (syntetycznych) kastoreum i cywetu oraz z naturalnego pochodzenia hyraceum (tzw. Afrykański kamień, o którym szerzej pisałem tu). Ten kluczowy dla całości akord dodaje oldskulowego, animalnego, zmysłowego i nieco męskiego szlifu, dopełniając i paradoksalnie jednocześnie zaburzając harmonijną urodę Salome.

Każdy etap tej klasycznej konstrukcji zasługuje na pochwałę, ale akord bazy to już absolutny majstersztyk, który swym charakterem przywodzi na myśl takie arcydzieła jak przedreformulacyjny Antaeus Chanel czy Aromatics Elixir Clinique, także pod względem potężnej mocy i ekspansywności.

Podobny, choć wg mnie nie tak spektakularny i urodziwy efekt osiągnął twórca kultowego już Maai Bogue Profumo, niejaki Antonio Gardoni. Również ostatnia głośna premiera Zoologist Perfumes pod wymowną nazwą Civet penetruje podobne obszary zapachowe. Choć oba te pachnidła są bezdyskusyjnie świetne, to jednak dzieło Liz Moores ma w sobie coś wyjątkowego, coś co każde zachwycić się nim bez reszty.

Błysk geniuszu? Niewykluczone.

papillon salome.png

główne nuty: jaśmin, turecka róża, goździk, Afrykański kamień (hyraceum), kastoreum, cywet, piżma

 

Po zapoznaniu się z perfumami Papillon (za umożliwienie czego dziękuję polskiemu dystrybutorowi marki – perfumerii Mood Scent Bar) nie mogę pozostawić tej niezwykłej kolekcji bez puenty. Otóż wg mnie pachnidła Liz Moores to wspaniałe przykłady perfumowej Sztuki. To najwyższej próby olfaktoryczne skarby, które poruszają bogactwem, harmonią, wielowymiarowością i nostalgią za czasami, gdy perfumeria była Wielka i tylko dla wybranych. Jest w nich melancholia i pewien dekadencki urok. Jest też moc i siła wyrazu niedostępne większości współcześnie powstających perfum. Wszystkie cztery zasługują na najwyższe noty. Każde z nich ma w sobie coś wyjątkowego. Nie umniejszając nic pięknej kobiecej delikatności Angelique i orientalnej tajemniczości Anubis, mój osobisty wybór pada na majestatyczne Tobacco Rose i fenomenalne, powalające Salome, które zasługuje na miano perfumowego Arcydzieła.

Tymczasem czekam na kolejne perfumy Papillon z cichą nadzieją na coś klasycznie męskiego, np. jakiś animalny szypr z kastoreum, różą, woskiem pszczelim, wetywerią, mchem dębowym i czym tam jeszcze…?